In shock kijk ik naar een stralende Timo

 Ik heb nog helemaal niks gekocht voor de baby. Niet omdat ik nog steeds bang ben dat het misgaat, maar ik wil eerst graag weten of we een jongen of een meisje krijgen. Uit praktisch oogpunt, zodat ik weet welke kleur ik de babykamer kan geven, of het roze of mintgroene accessoires worden en de keuze kan maken tussen schattige jurkjes of stoere pakjes. Maar belangrijker nog, omdat het voor mijn gevoel dan pas helemaal echt is. Nu al aai ik elke dag over m’n groeiende buik, geniet ik van alle bewegingen. Maar als ik het geslacht weet, kan ik nog meer contact maken met dat wondertje in mijn buik. Fantaseren over de kleine, over hoe zal hij of zij eruit zal zien, tegen hem praten, een naam geven en net als bij Kaya dagelijks mijn lievelingsliedje zingen, zodat de baby dat straks na de geboorte zal herkennen.

Vandaag zullen we het weten. Vol spanning gaan Timo en ik naar de 20 weken echo. Zo bijzonder een kijkje in een andere wereld, een blik op ons tweede kind. Het belangrijkste is natuurlijk om te horen of de baby gezond is. De echoscopist stelt ons gerust: alles ziet er goed uit. Joehoe! Daarna brengt hij het geslacht in beeld. Hebben we een idee? Ja, eigenlijk wel. Ondanks dat ik de laatste tijd uit het niets allemaal blauwe en groene accessoires in huis haal, weet ik het namelijk zeker: het is een meisje. Ik voel me precies hetzelfde als tijdens de zwangerschap van Kaya. Ik heb nauwelijks last van kwaaltjes, zit vol energie, ben ongeveer hetzelfde aantal kilo’s aangekomen en als ik mijn omgeving moet geloven heb ik weer net zo’n kort lontje (onzin natuurlijk!)

Eerlijk gezegd heb ik mezelf ook altijd met twee meiden gezien. Net als mijn moeder en net als mijn zus. Ik ben volgens mij een echte meisjesmoeder, gek op ballet, yoga, tutten, knutselen en lekker keuvelen met Kaya. Voetballen, macho-gedrag? Nee, ik heb toch meer met meisjesdingen.

Hoewel ik het zeker denk te weten, zie ik op de echo toch echt wat anders. Lichtelijk in shock kijk ik naar een stralende Timo. Er groeit een piemeltje in mijn buik. We krijgen een zoon. Ik ben verbijsterd, ik wist het zo zeker. Maar het is echt een jongetje. Heel even moet ik wennen aan het idee. Maar al snel kijk ik vol trots naar onze zoon, druk zwaaiend met zijn armen.

Wauw … er loopt straks gewoon een mini-Timo rond. Een lief, mooi, stoer jongetje, waar ik nu al stapelgek op ben. En waar ik ongetwijfeld de streken en de humor van zijn vader in zal herkennen. En ja, bij wie ik straks vast heel cliché als allergrootste fan aan de zijlijn van het voetbalveld sta.

Onze zoon … ik kan niet wachten tot hij in mijn armen ligt. Maar nu eerst zijn naam. Wat is dat lastig! Omdat ik zo zeker wist dat we een meisje zouden krijgen, heb ik alleen een lijst met meisjesnamen. Nu struin ik internet af op zoek naar de perfecte naam. Stoer, kort, origineel, passend bij Kaya en zijn achternaam Luca. We maken een lijstje, maar niks voelt echt goed. Met enige regelmaat zeg ik wat namen hardop. Stiekem wacht ik dan op een reactie uit mijn buik. Misschien dat onze zoon wel trapt als hij een naam mooi vindt. Idioot natuurlijk, ik weet het … Zou ik dan toch last hebben van die hormonen?! Maar zo lang ik geen harde trap voel, zoek ik toch echt nog even verder!

Michèle Hartog is freelance journalist en in WIJ vertelt ze over haar zwangerschap. Ze is getrouwd met Timo, moeder van Kaya (3) en 20 weken zwanger.

WIJ Jonge Ouders januari/februari 2016

Foto Cees Rutten