Heerlijk, die intieme momenten samen

Die kleine handjes, zachte haren, geur en de geluidjes die ze maken.. Baby’s, ik ben er gek op! Altijd al geweest. Als er in mijn omgeving een baby geboren wordt, kan ik niet wachten om hem in mijn armen te nemen. Op kraambezoek kom ik zelfs al met vochtige ogen binnen. Nieuw leven, zo’n lief klein hummeltje, het ontroert me. En nu heb ik zelf weer een baby, heerlijk!

En wat voor een baby: Ian is onze kleine boeddha, lekker bol en vrolijk. Hij is heel relaxed, tevreden en lacht veel. Vooral naar Kaya. Of ze nou tegen hem kletst, voor hem zingt of danst, hij moet altijd lachen. Zo lief! De wisselwerking tussen die twee is zo ongelofelijk speciaal, dat had ik van tevoren niet kunnen bedenken.

Kaya is een trotse grote zus. Ze is natuurlijk al 4 en maakt alles daardoor heel bewust mee. Het grote leeftijdsverschil was niet zo gepland, het ging tussendoor helaas twee keer mis. Nu vind ik dat verschil eerlijk gezegd heel fijn. Kaya vindt het leuk om te helpen, is stapelgek op haar broertje. Ze snapt veel en is daardoor ook niet jaloers. Als ze op school is, heb ik heerlijk alle tijd voor Ian. Is Kaya thuis, dan doe ik hem meestal in de draagdoek. Hij vindt het heerlijk, slaapt urenlang en ik heb mijn handen vrij voor Kaya. Gezellig samen knutselen, wandelen met de hond, naar de speeltuin of het poppentheater met Ian lekker dichtbij me. Ideaal!

Ik geniet van al die momenten, net als van de borstvoeding. Heerlijk dat warme lijfje tegen me aan, dat handje op mijn borst. Ik heb het geluk dat het voeden zo goed gaat. Had ik bij Kaya drie borstontstekingen, nu gaat het zonder problemen. Bij Kaya heb ik na zes maanden fulltime borstvoeding langzaam afgebouwd in drie maanden. Ik vond het moeilijk om te stoppen, heb echt wel tien keer de laatste voeding gegeven. Dat zal nu niet anders zijn. Helemaal omdat dit waarschijnlijk toch onze laatste is.

Omdat de borstvoeding zo goed gaat, stel ik het oefenen met de fles steeds uit. Ik neem me voor om te kolven, een voorraadje op te bouwen voor als ik straks weer aan het werk ben, maar dat lukt nog niet echt. Te druk, vergeten of geen zin. Vooral dat laatste want ik heb een hekel aan kolven. Zo’n zuigend en klokkend apparaat, daar hang ik, zoals waarschijnlijk de meeste vrouwen, niet voor mijn plezier aan. En omdat ik wat langer verlof neem, is de noodzaak er ook nog niet echt.

Maar opeens is die er wel. Door aan aanval van nierstenen, moet Timo ’s avonds met mij naar de eerste hulp. Mijn moeder komt om op Kaya te passen, maar wat doen we met Ian? Ik kan hem niet thuislaten, wat als hij honger krijgt? Ik heb niet gekolfd en hij weet niet hoe een flesje werkt. Ik kan hem moeilijk meenemen? Er zit niets anders op dan hem slapend uit zijn wiegje te halen en in de maxi cosy te leggen. Terwijl ik in een ziekenhuisbed verrek van de pijn, leg ik hem aan als hij wakker wordt. En als de arts morfine wil geven, weiger ik resoluut.

Zo stom dat ik hem niet heb geleerd om uit een flesje te drinken. Dat Ian zo afhankelijk van mij is. Als we thuis zijn gaan we meteen oefenen en een voorraad opbouwen. Lang leve mijn kolfapparaat!

Michèle Hartog is freelance journalist en vertelt in WIJ Jonge Ouders over haar leven met Timo, hun dochter Kaya (4) en zoon Ian (2 maanden)

WIJ Jonge Ouders december 2016/januari 2017

Fotografie: Anouk de Kleermaeker.