Ik ben bang dat ik vergeet te ademen

Elke ochtend, eigenlijk bij elk toiletbezoek, ruik ik me suf. Herken ik een zoetige geur, is de bevalling begonnen? Bij Kaya braken mijn vliezen plotseling met ruim 33 weken. Eerst dacht ik dat ik mijn urine niet meer op kon houden. Maar de geur maakte duidelijk dat ik geen urine, maar vruchtwater verloor. Snel greep ik wat spullen bij elkaar en reden Timo en ik naar het ziekenhuis. Weeënremmers hielpen niet meer, want een paar uur later had ik onze prachtige dochter in mijn armen. Omdat de bevalling uit het niets begon, heb ik het gevoel dat ook onze zoon zich elk moment kan melden. Dat maakt mij onrustig en onzeker. Angstig ook, omdat ik ons mannetje zo graag meteen mee naar huis wil nemen en hem niet net als Kaya achter wil laten in een couveuse.

Er moet nog heel wat gebeuren voordat de baby komt. Ons huis wordt verbouwd, we bedachten opeens dat een uitbouw handig zou zijn en logeren nu al een aantal weken bij mijn schoonouders. Als mensen vragen of de babykamer klaar is, voel ik een lichte paniek opkomen. Klaar? Hij staat vol met dozen, zakken en rommel. Allemaal spullen die niets met een baby te maken hebben. Gelukkig staan op zolder wel een wiegje, ledikant, commode, schommelstoel van Kaya klaar. Maar ik ben pas gerust als ik deze spullen neer kan zetten en het kamertje gezellig aan kan kleden met stoere accessoires.

Ons huis is dus een rommel, net als mijn agenda. Hij staat helemaal vol met afspraken en deadlines. Ik heb nog wel even, maar het maakt mij toch wat onrustig. Pas als alle verhalen, artikelen en interviews klaar zijn, kan ik mij onderdompelen in mijn zwangerschap. Dit is waarschijnlijk de laatste keer dat er leven in mij groeit. De laatste keer dat ik met z’n tweeën ben en ik dat geweldige getrappel van binnen voel. Daar wil ik volop van genieten. Dat doe ik tussen de bedrijven door absoluut, maar het lijkt me heerlijk om straks tijdens mijn verlof echt alleen maar met mijn zwangerschap bezig te zijn.

Onzeker ben ik ook. Vooral omdat ik bang ben dat ik nu niet zo goed ben voorbereid op de bevalling. De geboorte van Kaya was zo’n mooie ervaring. Ondanks dat ze te vroeg kwam en ik niet thuis kon bevallen zoals ik wilde, kon ik me in het ziekenhuis heel goed ontspannen. Ik was alleen maar bezig met mijn ademhaling en voelde eigenlijk geen pijn tot aan het persen. Dat ik zo goed kon ontspannen, kwam denk ik door yoga. Tot drie dagen voor de bevalling deed ik Iyengar yoga, volgde ik een cursus zwangerschapsyoga en las boeken over natuurlijk zwanger zijn en bevallen. Deze keer is dat anders. Yoga ben ik door de verbouwingsdrukte al snel mee gestopt en ik moet nog beginnen aan een zwangerschapscursus. Ik lees wel weer hetzelfde mooie boek ‘ De magische 9 maanden’ van Deepak Chopra, maar dat schiet ook nog niet echt op.

Het liefst wil ik een aantal weken op de bank relaxen met mijn boeken, oefenen met mijn ademhaling, een cursus hypnobirthing volgen of op z’n minst een boek daarover lezen. Ik ben bang dat ik daar geen tijd voor heb en dat maakt me onzeker. Straks weet ik tijdens de bevalling niet meer hoe ik moet ademen, vergeet ik te ontspannen en gil ik het uit van de pijn in plaats van mijn weeën rustig weg te zuchten. Het komt vast allemaal goed, maar laat die verbouwing toch maar snel voorbij zijn, de babykamer klaar, mijn deadlines gehaald en die zoete geur nog even wegblijven!

Michèle Hartog is freelance journalist en vertelt in WIJ over haar zwangerschap. Ze is getrouwd met Timo, moeder van Kaya (3) en 28 weken zwanger.

WIJ Jonge Ouders juni 2016

Foto Cees Rutten