Drijfzand in mijn hoofd

Een koffiedate? Een verjaardag of een afspraak? Grote kans dat ik niks van me laat horen of er niet ben. Vergeten. Dat is geen onwil, maar op de een of andere manier blijft er niets in mijn hoofd hangen. Ik heb een agenda, kalender en stapels to do lijstjes zodat ik niks mis, maar vergeet daar op te kijken.

Het is niet normaal hoe vergeetachtig en warrig ik ben. In mijn hoofd is het een komen en gaan van ingevingen. Van een mail die ik wil sturen, een deadline die ik moet halen, dingen die geregeld, gekocht of gedaan moeten worden. Maar zo snel als het opkomt, zo vlug zakt het ook weer weg.

Verjaardagen vergeten is nog tot daar aan toe, vervelender vind ik het als ik niet op woorden kan komen. Namen die ik vergeet, halve verhalen die ik vertel doordat ik de details niet meer weet. Gek word ik ervan. Onzeker ook. Dit gaat toch wel weer voorbij?

Zwangerschapsdementie kan het niet zijn, die heerlijke roze wolk waar ik nog steeds op zit met Ian, Kaya en Timo lijkt mij ook niet de oorzaak. Wat dan wel? Online kom ik tot een diagnose: ontzwangeren. Niks ernstigs gelukkig. Maar het blijkt wel een hele klus te zijn, zowel fysiek als mentaal.

Ik dacht dat vooral je lichaam moest ontzwangeren en dat gaat eigenlijk erg goed. Ik voel me lekker in mijn lijf, ben alle overtollige kilo’s kwijt en voel me fit tijdens het sporten. Maar mijn geest is een ander verhaal: die is duidelijk volop aan het ontzwangeren. Met vergeetachtigheid en concentratieproblemen als gevolg. Na de geboorte van Kaya heb ik hier geen last van gehad, maar nu blijk ik niet de enige te zijn met deze verschijnselen. Hordes nieuwe moeders die op stap gaan zonder luiers, met de verkeerde boodschappen thuis komen, afdwalen als iemand iets vertelt en geen idee hebben of ze nu met links of rechts moeten voeden. Wat een opluchting.

Bij ontzwangeren krijg je er ook een brok aan emoties bij. Dat verklaart waarom ik zo’n sentimentele muts ben geworden. Ik hoef maar naar dat stralende gezichtje van Ian te kijken en ik schiet vol. Helemaal als ik hem met zijn zus zie knuffelen of als Kaya met hem memory speelt, de kaartjes bij hem legt en de ene keer zichzelf en dan weer hem laat winnen. Maar ook als Timo met Ian in de draagzak met de hond gaat wandelen. Dan smelt ik. Ook het idee dat het allemaal zo snel gaat, maakt me week. Ian is gewoon alweer 4 maanden! Hij is een heerlijk mannetje, groeit als kool, is vrolijk, rolt naar zijn zij, pakt speeltjes en heeft zijn voetjes ontdekt. Te leuk, maar waar is mijn baby gebleven? Laatst heb ik zijn 0-3 maanden kleertjes opgeruimd. Dat was wel een momentje. Net als toen ik zijn lieve schommelwiegje naast ons bed heb vervangen door het campingbedje omdat hij er niet meer in paste.

Aan de ene kant wil ik dat Ian voor altijd mijn kleine baby blijft, aan de andere kant geniet ik ervan dat hij steeds meer contact maakt en de wereld ontdekt. Ik ben trots, verstrooid, dolgelukkig, verward, verliefd en weemoedig tegelijk.

Negen maanden op, negen maanden af, wordt er gezegd. Met een beetje mazzel kan ik me van mijn verstrooidheid en blunders straks niets meer herinneren.

Freelance journalist Michèle Hartog vertelt in WIJ Jonge Ouders over haar leven met Timo, hun dochter Kaya (4) en zoon Ian (4 maanden)

WIJ Jonge Ouders februari 2017

Fotografie: Tosca Foto’s