Eindelijk durven we het te vieren

Hoeraaa de twaalf weken zijn voorbij!! Op de echo zien we een kloppend hartje en de baby is precies zo groot als hij moet zijn. Yes! Wat een opluchting. De tranen prikken in mijn ogen. Voor mijn gevoel ben ik nu pas echt zwanger. Terwijl dit al de derde echo is, mijn hormonen al weken opspelen, ik bij vlagen weeïg ben en constant moet plassen. Toch doe ik al weken alsof ik niet zwanger ben. Ik praat er nauwelijks over, denk er niet aan en probeer vooral niets te voelen. Dat is niet makkelijk, zeker niet omdat naasten weten dat ik wel zwanger ben.

We hadden eigenlijk niets willen zeggen, pas na twaalf weken. Maar dat lukt natuurlijk niet. Als ik op Ibiza de oesters en cocktails afsla, wil de groep vrienden met wie we daar zijn het al vieren. En ook de familie kijkt blij als ik geen rauwe vis eet, terwijl ik daar normaal gek op ben. Dus tussen neus en lippen door vertel ik dat ik zwanger ben. Niet op een feestelijke manier zoals de vorige keren. Vijf jaar geleden kreeg de hond roze en blauwe strikjes om zijn nek. Drie jaar later droeg Kaya een shirt met de tekst ‘Ik word grote zus’ en nog een jaar later met kerst verrasten we de opa’s en oma’s met een foto van ons drieën en de rekensom 2+1 = 4.

Maar nadat het twee keer fout gaat, zijn we voorzichtiger. Ik wil het niet samen vieren. Ik wil geen vreugdetranen en blije gezichten, die na een paar weken omslaan in treurige blikken. Want niet alleen wij hebben verdriet als het misgaat, ook iedereen om ons heen. En die extra pijn, wil ik deze keer tot een minimum beperken.

Bij de vorige zwangerschappen zijn de echo’s onzeker. Beide keren is het vruchtje te klein voor de zwangerschapsduur van acht weken en moeten we afwachten. Een week. Het vruchtje lijkt gegroeid. Toch gewoon een late innesteling? Nog een week afwachten. Dan is het beide keren duidelijk. Geen groei, geen hartslag (meer). Het is mis. En dan? Nog maar een week afwachten. Misschien komt de miskraam vanzelf op gang. Dat betekent en week rondlopen met verdriet en onzekerheid. Dikke kraamverbanden in mijn tas, schoon ondergoed en een andere broek. Want het bloeden kan zomaar beginnen. Tijdens een interview, de boodschappen of als ik met Kaya in de speeltuin ben.

Maar de miskramen komen niet vanzelf. Ze worden opgewekt met medicijnen die ik met een tussenpauze van een paar dagen in moet nemen. Het wachten is killing. Hoe lang na het innemen van die pillen komt het op gang? Doet het pijn? Wordt het zelfs een helse pijn zoals ik op internet lees? Zie ik een vruchtje? Wat doe ik daar dan mee? Wat als er niks gebeurt? Als ik hier twee dagen onder een dekentje lig te wachten en alsnog gecuretteerd moet worden.

De spanning, de onzekerheid rond de miskramen, daar heb ik eigenlijk nog de meeste moeite mee. Dat is een gevoel waar ik niemand over hoor. Je weet dat je na een miskraam met lege handen achterblijft. Met een leeg gevoel, verdrietig en vol twijfels of je ooit weer een baby in je armen zult houden. Maar niet dat je voor die tijd gek wordt van onzekerheid. Dat vind ik zwaar.

Maar deze keer is het anders. Trots kijk ik naar de echo van ons tweede kind. Naar het broertje of zusje van Kaya. De baby met een kloppend hartje, de juiste maten en verhoudingen. Wat gaan we dit nu eindelijk ongelofelijk vieren!

Michèle Hartog is freelance journalist en vertelt in WIJ over haar zwangerschap. Ze is getrouwd met Timo, moeder van Kaya (3) en 12 weken zwanger.

WIJ Jonge Ouders april 2016

Foto Cees Rutten