‘Mijn gevoel zegt dat hij nog leeft’

Je moet er niet aan denken, maar elke dag raken talloze huisdieren vermist. Bij de landelijke organisatie Amivedi staan ruim 70.000 dieren geregistreerd waarvan het grootste gedeelte als vermist. De organisatie doet er alles aan om de dieren met hun baasjes te herenigen. Als dat lukt, is dat geweldig. Maar er blijven ook veel eigenaren in onwetendheid achter. ,,Al bijna een jaar hangt zijn foto in de buurt en kijk ik in bosjes en huizen of ik hem zie. Die onzekerheid is slopend.’’

Caja Wong Chung uit Diemen zoekt al een jaar naar haar zwarte kater Tux. Ze hangt nog steeds briefjes op lantaarnpalen, heeft in een straal van 2 kilometer rond haar huis geflyerd, stopte briefjes in bedrijfspanden in de buurt, waarschuwde haar voormalige buren in Alkmaar en bekijkt nog steeds elke dag sites voor vermiste huisdieren. ,,Ik kan het niet loslaten’’, zegt ze ontdaan. ,,Het verdriet wordt natuurlijk minder, maar die onzekerheid is slopend. Als ik bedenk dat hij op straat zwerft, hongerig en eenzaam. Vreselijk, zo zielig. Ik kan het niet loslaten. Ik wil weten wat er is gebeurd. Als ik weet dat hij dood is of ergens anders woont, dan kan ik het afsluiten. Nu blijf ik ermee bezig. De verhalen dat dieren na maanden of zelfs jaren gevonden worden, geven mij hoop. Ik kijk ook altijd landelijk, vaak worden dieren ver weg gevonden. Mijn gevoel zegt dat hij nog leeft. Hij is gechipt, dus als hij dood zou zijn had ik dat wel gehoord. Ik hoop dat ik nog een keer antwoord krijg.’’

Vrijwilliger Fred Perrier van Amivedi hoort elke dag van dit soort verhalen. Hij is coördinator van Noord-Holland en één van de meldpunten. Dagelijks hoort hij zo’n twee tot drie vermissingen uit de regio Hoorn. Van konijnen tot honden, fretten tot leguanen en vogels, maar het overgrote deel zijn katten. Hij houdt zoveel mogelijk afstand, maar sommige verhalen zitten hem niet in de koude kleren. ,,Ik moet wel een bepaalde afstand bewaren. Als ik er ’s nachts wakker van lig, dan is dit werk niet te doen. Mensen bellen mij vaak in paniek op. Ik stel ze gerust en probeer zoveel mogelijk informatie te krijgen. Een chip, foto en bijzondere kenmerk maken de zoektocht makkelijker. Het mooie van dit werk is als ik dier en baas kan herenigen. Maar ik breng ook slecht nieuws. Ik bel mensen als gevonden dode dieren aan hun beschrijving voldoen of via een chip blijkt van wie ze zijn. Dat blijft moeilijk, al zijn veel baasjes wel opgelucht dat ze zekerheid hebben.’’

Bij Amivedi zijn ruim 70.000 huisdieren geregistreerd, waarvan zo’n 47.000 als vermist. Volgens Perrier zijn de aantallen in de jaren gigantisch gestegen. Vooral omdat huisdieren tegenwoordig duidelijk onderdeel van een gezin zijn. Baasjes doen er alles aan om hun vriendje terug te vinden. Op de website staan talloze verhalen van blije eigenaren die soms na weken of maanden toch weer thuis zijn. Elja Looper uit Putten is ook dolgelukkig dat kat Muis weer thuis is. Drie maanden zwierf hij rond, voordat hij in Harderwijk werd gevonden. ,,Ik had de hoop stiekem al opgegeven. We hadden posters opgehangen, Amivedi ingeschakeld, de dierenarts benaderd en via facebook oproepjes geplaatst. Er kwam geen enkele reactie. Opeens werden we gebeld door een vrouw die Muis herkende van de foto op Amivedi. Toen we bij haar aankwamen hoorden we het meteen. Dat miauwtje was van onze Muis’’, vertelt Elja enthousiast. ,,. Vooral voor mijn moeder was het dubbel verdrietig. Muis is echt haar katje. Ik heb hem gegeven nadat ze een herseninfarct had gehad. In het revalidatiecentrum waar ze zat mogen huisdieren komen en Muis was haar troost. Hij zat altijd op haar bed, lekker kroelen in haar nek. Hij wilde nooit door de verpleegsters opgetild worden, hij wilde alleen bij mijn moeder zijn. Zo lief. Nog steeds zijn ze stapel op elkaar. We zijn echt ongelofelijk happy dat hij er weer is.’’

Zulke verhalen geven andere mensen hoop, maar ze zijn ook confronterend. Yvonne Kotten uit Hoorn keek dagelijks op de site, maar stopte toen poes Doortje een half jaar zoek was. Ze vindt het te moeilijk, net als haar man Ronald en dochters Julie en Fleur. Yvonne hoopt nog steeds dat ze erachter komt wat er met haar grijze pluizenbolletje is gebeurd. ,,Het kan niet zomaar einde verhaal zijn’’, zegt ze. ,,Doortje is gechipt dus als ze dood zou zijn, dan hadden we dat geweten. Ze was heel mooi,lief en aanhankelijk, dus ik denk dat iemand haar in huis heeft genomen. Inmiddels hebben we twee nieuwe katten, dus ik hoef haar niet perse terug. Maar ik wil zo graag weten of het goed met haar gaat. Dan kan ik er vrede mee hebben.’’

Tijdens een vakantie is Doortje verdwenen. Yvonne registreerde haar bij Amivedi, hing posters op en heeft maanden geroepen bij bosjes en struiken. Nog steeds kijkt ze in de bosjes als er gesnoeid is en maakt haar hart een sprongetje als ze ergens een grijze kat ziet. ,,Doortje was echt mijn kat. Ze lag altijd op schoot te kroelen en te kwijlen. Vreselijk dat ze weg is. In het begin was ik heel verdrietig, ik miste haar zo erg. Na drie weken stond ik te huilen in de tuin en wist toen dat er een nieuwe kat moest komen. Dat was snel, maar het verdriet werd minder met weer een kat op schoot. Daarna hebben we er nog eentje genomen want samen is het gezelliger. Deze katten komen niet meer buiten want ik wil dit nooit meer meemaken.’’

Amivedi

Amivedi is een landelijke vrijwilligersorganisatie die sinds 1933 vermiste en gevonden huisdieren in Nederland registreert. Het doel is deze huisdieren weer samen te brengen met hun baasje. Dat lukt: door de inzet van Amivedi in samenwerking met dierenasiels, dierenartsen en dieren-ambulances worden jaarlijks ruim 30.000 huisdieren herenigd met hun eigenaar. Amivedi heeft 110 meldpunten. Een vermist of gevonden dier kan kosteloos worden aangemeld bij een meldpunt in de betreffende regio. Alle meldingen worden doorgeplaatst op de website www.amivedi.nl.

December 2013