Samen op de bank

Danielle Sterrenburg (35) en Deborah Rohner (29) ontmoetten elkaar eind 2012 in het Sophia kinderziekenhuis. Ze maakten daar het ergste mee wat je als ouder mee kunt maken. Ze verloren beiden hun kind. Nu zijn ze allebei opnieuw zwanger. 

Deborah: Durf je wel te genieten van deze zwangerschap. Of is er steeds de angst dat jouw meisje ook te vroeg komt en het niet redt?
Danielle – moeder van Jayson (geboren na een zwangerschap van ruim 27 weken, overleden een maand na zijn geboorte), 30 weken zwanger van een dochter.
‘’Die angst is er constant. Ik heb deze hele zwangerschap geen seconde genoten. Ik zit alleen maar in de zenuwen of alles goed gaat, of mijn meisje lekker groeit en of ik niet weer afscheid hoef te nemen zo vlak na de geboorte. Ik heb net gehoord dat ze niet goed groeit. Dat was een klap. Ik kan dit niet nog een keer aan. Maar ik houd vast aan het positieve. Ze zit langer in mijn buik dan Jayson, ze is al een stuk groter dan hij was en hopelijk blijft ze nog een tijdje zitten.
Deze zwangerschap is wel echt een rollercoaster. Nadat Jayson overleed was ik natuurlijk snel weer zwanger. Heel mooi, maar ook heftig. De angst dat het misgaat, maar ook de schuldgevoelens. Jayson was mijn alles. Hij was zo speciaal en zo knap. Weet je nog hoe klein hij was? Niet groter dan mijn hand, maar toch wilde hij al zelf ademen. Hij was zo dapper. Hij vocht voor zijn leven en de dag dat hij mee naar huis mocht, kwam steeds dichterbij. Dat het mis ging door een darminfectie, is niet te verkroppen. Ik weet dat ik door moet met leven, maar voel me daar ook schuldig over. Altijd als ik iets voor de baby koop, koop ik iets voor hem. Een badeend, een engeltje, iets moois. Dat leg ik op zijn grafje. Hij moet weten dat ik hem nooit zal vergeten. Ik voel me ook schuldig ten opzichte van mijn meisje. Ik ben blij met mijn zwangerschap, maar ik houd afstand. Ik kan me niet helemaal geven. Dat lukt gewoon niet. Nog niet.
Ik ben blij dat we elkaar ontmoet hebben. Je bent een echte steun, maar we kunnen ook lekker lachen samen. Jij bent zo sterk, zo positief, dat bewonder ik. Ik ben van nature ook positief, vandaar onze klik. We hebben aan één woord genoeg. Je kind verliezen is het ergste wat er is. Een stuk van mijn hart is weg. Inleven in dat gevoel is onmogelijk. Ons verhaal is anders, maar het gemis is gelijk. We snappen elkaar. Dat is waardevol.’’

Danielle is op 13 december 2013 bevallen van dochter Dewi. Ze woog 1919 gram en moest nog een tijdje doorbrengen op de intensive care. Maar bij het drukken van dit nummer maakten moeder en dochter het naar omstandigheden goed.

Danielle: Zie jij ook zo op tegen familiefoto’s? Ze zullen nooit meer compleet zijn.

Deborah – moeder van Hailey (5) en Hayden (overleden op 2 jarige leeftijd), 20 weken zwanger van een dochter.
‘’Ja vreselijk. Eigenlijk wil ik nooit meer als gezin op de foto. Er zal altijd een gat zijn, zonder Hayden zijn we nooit compleet. Dat vind ik moeilijk. Ik probeer er nog maar niet te veel bij stil te staan.
Ik ben heel blij met mijn zwangerschap. We wilden graag een derde, al kwam het iets sneller dan verwacht. Het leuke daarvan is dat we niet zoveel schelen en dat we dit kunnen delen! Alleen jammer dat veel mensen daar een mening over hebben. Ze vinden het te snel, snappen niet dat we allebei na het afscheid zo snel weer een baby wilden. Maar we laten ze lekker kletsen, toch? Het is ons leven en we zijn straks super blij met onze meiden. Ik ben wel opgelucht dat ik een meisje krijg. Ik was bang voor een zoon. Ik wil geen andere zoon dan Hayden. Hij was zo sterk, zo speciaal. Met een jongen ga je toch meer vergelijken. Jij had dat gevoel ook, dus gelukkig krijgen we allebei een meisje. Kunnen ze straks lekker samen spelen. En ik weet zeker dat onze jongens de boel daarboven aan het terroriseren zijn. Ze maken er samen een feestje van.
Jij vindt het knap dat ik zo positief ben, dat vind ik van jou ook. Jij bent bijna altijd optimistisch. We kunnen ook niet anders. Het leven gaat door. Hailey sleept ons er ook doorheen. Om haar moet ik lachen. Ik kan ook niet huilend in bed blijven liggen, ik moet er voor haar uit. Hayden was zeven maanden toen hij kanker kreeg. Daarna heeft hij twee keer op het randje gelegen voordat hij overleed. Die hele periode was voor mijn dochter ook zwaar. Ze verdient nu twee vrolijke ouders die er het beste van maken. Dat zou Hayden ook gewild hebben. Hij was zelf altijd vrolijk en blij, dus dat moet ik ook zijn. Natuurlijk zijn er zware momenten. De dag dat hij drie zou worden, de dag dat hij overleed en als die kleine straks 7 maanden is. Dat wordt heftig. Dat laat ik maar over me heenkomen. Ik geniet nu van mijn zwangerschap en kan niet wachten tot die kleine meid er is.’’

Februari 2014