Samen op de bank

Na negen jaar komt de droom van Jellie Visser (35) eindelijk uit. Ze wordt mama! In deze emotionele tijd kreeg ze veel steun van vriendin Aukje Krol (24). Hoe leuk is het dat ze nu samen zwanger zijn. 

Aukje: ‘Die 9 jaar met IVF-behandelingen en miskramen waren heel zwaar en emotioneel. Zou je dat achteraf weer doen?’

Jellie, 28 weken zwanger: “Ja absoluut! Nu ik zwanger ben, is het elke seconde waard geweest. Ik ben zo dankbaar dat Pieter nog een laatste poging wilde wagen. Anders zou ons kind er niet zijn geweest. Dan hadden we dit moeten missen. Het traject was zwaar. Het heeft veel gevergd van Pieter en mij. Gelukkig zijn we elkaar nooit uit het oog verloren. We bleven met elkaar praten, namen bewust pauzes, deden leuke dingen om ons op te laden en hadden veel steun, ook vanuit het MCL ziekenhuis.

Achteraf zie ik wel hoe het ons leven heeft beheerst. In mijn hoofd was ik alleen met een kind bezig. Als het weer mis ging, was dat een klap. Een enorme dreun. Na de laatste keer dat we ons kindje verloren, heb ik de knop omgezet. Ik wilde dat intense verdriet niet meer. Dat lege gevoel, die teleurstelling kon ik niet meer aan. Ik was er klaar mee. Ik had geaccepteerd dat we zonder kind verder zouden gaan. De wens houd je altijd, maar ik kon het naast me neerleggen. Toen Pieter opeens zei dat hij nog een poging wilde, was ik flabbergasted. Ik wilde echt niet meer, heb het voor hem gedaan. Daardoor stond ik er wel anders in. Zonder verwachtingen. Lukt het niet, dan hebben we een mooi leven. Lukt het wel, dan is dat meegenomen. Vanaf het begin heb ik er een goed gevoel over gehad. Er kwam een soort rust over mij. Een vertrouwen dat het goed zou komen. Weet je dat nog? Heel gek, maar ik ben geen moment bang geweest dat het mis zou gaan.

Onze wandelingen en gesprekken samen met Marjan hebben me rustiger gemaakt. Deze keer bleef ik ook tijdens de behandeling lopen. Ik bleef leuke dingen doen, wandelen, stofzuigen, ook toen ik zwanger was. Het voelde goed, dus ik hoefde niet extra voorzichtig te zijn. Deze zwangerschap is een wonder. Ik ben er elke dag dankbaar voor. Ik fiets er doorheen, dus geniet van elk moment. Ik weet dat ik dit maar één keer ga meemaken en wil niks missen. Heerlijk ook om dit met jou te delen. Je was een grote steun. Je aanwezigheid, je vrolijkheid, onze gesprekken, jouw lieve kaartjes. Dat heeft me echt gesterkt.”

Jellie: ‘Je wilde na je miskraam van de tweeling eigenlijk geen kinderen meer. Waarom veranderde dat?’

Aukje, moeder van Talenka (4) en 18 weken zwanger van een jongen: “Eigenlijk door dezelfde reden als jij. Ik had zo’n verdriet na die miskraam, dat wilde ik niet nog eens meemaken. Met acht weken klopten de hartjes nog, met 11 weken was er geen leven meer. Ik ben zelf één van een tweeling. Ik was net aan het idee gewend geraakt dat wij er ook twee zouden krijgen en toen ging het mis. Dat was zo heftig. Ik was er klaar mee, maar twee jaar daarna wilde mijn vriend het weer proberen. Voor Yalenka vond ik het rot dat ze altijd alleen is, dus ben toch van de pil afgegaan. Ongeveer tegelijk met jouw laatste IVF-poging. Niet te geloven dat we allebei in verwachting zijn geraakt!

Ik geniet er zo van. De eerste weken voelde ik me beroerd en nu ben ik moe en heb last van harde buiken. Het maakt me niks uit. Ik dacht niet meer dat ik zwanger zou worden, dus geniet van elk schopje in mijn lijf. Ik ben ook zo blij dat jij zwanger bent. Ik gunde het je zo. Na alles wat jullie hebben meegemaakt is jullie kindje zo welkom! Je zegt altijd dat je veel steun aan me hebt gehad in die tijd. Daar ben ik blij om. Ik deed mijn best er voor je te zijn. Een bloemetje, een kaartje, even laten weten dat ik aan je denk. Ook als je je rot voelde door de hormonen, prikte ik daar gewoon doorheen. We kunnen veel van elkaar hebben, dat is in zo’n situatie heel fijn.

We schelen natuurlijk best veel qua leeftijd, maar vanaf het begin is er een klik. Ik ben blij met jou als vriendin. Zo leuk om samen met jou en Pieter en jullie neefje Tristan af te spreken. Die kinderen kunnen lekker spelen en wij kunnen uren kletsen. Heerlijk dat er straks twee baby’s bij zijn. Ik ben alleen nu wel al heel bang voor de bevalling. Vorige keer was verschrikkelijk. Ik had daarna zo’n pijn en kon ondanks de pijnstillers helemaal niks. Niet eens Yalenka zelf oppakken. Ik probeer maar niet te veel aan de bevalling te denken, maar meer aan de tijd daarna. Daar verheug ik me op. 2014 zou ons jaar worden. Daarom hebben we de vriendschapsarmband van Swarovski gekocht. Ik draag hem elke dag en het is uitgekomen. Dit is ons jaar!”

WIJ Jonge Ouders, december 2014