Sloeber

Na elf jaar is het zover. Ik ga trouwen met de liefde van mijn leven! Wat een vragen heb ik in die tijd wel niet gehad. Wanneer gaat het nou gebeuren? Het wordt wel eens tijd, vind je niet? Ja natuurlijk vind ik dat! Maar ja, ik kan Timo moeilijk dwingen om me te vragen. En zelf de vraag stellen, daar ben ik, ondanks mijn geëmancipeerde inslag, toch te ouderwets voor.

Maar dinsdag 7 april was het zover. Ik had drie dagen ziek op de bank gelegen. Ik voelde me een vaatdoek en zag er helaas nog beroerder uit. Mijn haar een (dun) vogelnestje, geen make-up op, een smoezelig trainingspak aan en slobberige sokken. Nietsvermoedend en als een halve zwerver ging ik mee naar het park. Een wandeling zou me goed doen, meende Timo. Aan Goran was niks te merken en ook Timo vertoonde geen zenuwachtige trekjes. Hij wilde duidelijk niet met de viervoeters van de uitlaatservice meelopen. En hij keek een beetje vaak om zich heen. Normaal zou ik, nieuwsgierig als ik ben, daar zeker wat van denken. Maar vandaag niet.

Totdat Timo stilstond en vertelde hoe gek hij op me is. Hoe lang we al gelukkig zijn samen en hoe bijzonder dat is. Huh, wat is er aan de hand? Wat een lieve woorden, helemaal voor mijn a-romantische vriend. Van de zenuwen schoot ik in de lach. ,,Doe even normaal, Tiem’’, wist ik nog net uit te brengen. Voordat ik het doorhad zat hij geknield op de grond. Met inmiddels trillende handen richting zijn zak. ,,Ohhh, ik zie er niet uit’’, schoot het door mijn hoofd.

Maar wat maakt het uit. Als hij me zelfs vraagt als ik er uitzie als een sloeber, dan moet hij wel echt van me houden!
Dus op het moment dat hij de ring tevoorschijn toverde en de vraag stelde, zei ik stralend: ,,Jaaaaaaaahhh!! Dat wil
ik!!’’ In augustus is het zo ver. Ik kan niet wachten tot het zover is..

NHD Column In 60 seconde. 2009