Tot de dood ons scheidt

Samen sinds de puberteit, dat lijkt vooral voorbestemd aan ouderen. Maar er zijn zat jongere stellen die samen zijn opgegroeid en nog steeds gelukkig zijn. ‘We hebben iets opgebouwd. Dat is veel belangrijker dan spanning.’

 

Echte jeugdliefdes. Stellen met de pensioengerechtigde leeftijd zijn wel te vinden, maar jongere echtparen die elkaar uit de schoolbanken kennen zijn vrij uniek. Volgens relatiedeskundige Liselotte Visser gaan stellen tegenwoordig duidelijk sneller uit elkaar.

,,De belangrijkste reden daarvoor is dat partners financieel onafhankelijk zijn van elkaar. Om economische redenen hoeven ze niet bij elkaar te blijven, terwijl dat vroeger wel zo was’’, vertelt ze. ,,We willen, mogen en kunnen meer. Een leuke relatie, goede baan, sporten, leuke dingen doen met vrienden, noem maar op. We nemen geen genoegen met minder. We gaan voor het geluk.’’

Dat betekent niet dat de stellen die met hun eerste liefde samen zijn, niet voor het geluk gaan. ,,Juist niet, deze stellen hebben iets speciaals. Die eerste liefdes zijn zo basaal, dat is iets om jaloers op te zijn. Het is bijzonder als je op jonge leeftijd iemand ontmoet met wie je meegroeit, volwassen wordt en al die jaren nog steeds de kriebels van kunt krijgen.’’

Volgens Visser is het helemaal niet nodig om eerst goed rond te kijken, ervaring op te doen, meerdere partners te hebben voordat je je vastlegt. ,,Dat hoor je natuurlijk vaak. In de praktijk blijkt dat anders. Deze relaties hebben iets magisch. Ze zijn zo met elkaar verbonden, ze delen een verleden, zijn in alle levensfases met elkaar mee gegroeid, dat gaat niet zomaar kapot. Ze hebben ook geen kwetsingen uit vorige relaties. Het betekent niet dat ze nooit nieuwsgierig zijn hoe het met een ander kan zijn, maar vaak doen ze daar niets mee. Ze gaan ook heel ontspannen met dat gevoel om, juist omdat er niets achter zit. De liefde zit zo diep, net als de liefde voor je kind.’’

Hoe bijzonder zo’n eerste liefde ook is, het gevaar van sleur ligt bij elke lange relatie op de loer. Want als je elkaar door en door kent, is er weinig spanning over. Visser ziet in haar praktijk stellen die zich afvragen ‘Is dit het nou?’, partners die hun relatie te gewoontjes vinden, de spanning missen. ,,Sleur is makkelijk te doorbreken. Mits de basis goed is. Meer tijd aan elkaar besteden, een weekendje weg samen zonder de kinderen, een etentje of elkaar verrassen is vaak al de oplossing.’’

Daarnaast is het volgens Visser belangrijk dat partners zichzelf blijven en ook dingen apart doen. ,,Gun elkaar wat, doe niet alles samen. Blijf je eigen dingen doen. Daarnaast moet je moeite blijven doen voor elkaar. Blijf elkaar versieren, houd het spannend.’’ De gouden tip om een relatie goed te houden, heeft Visser niet. ,,Je moet mazzel hebben dat je de juiste tegenkomt. Dat je samen dezelfde richting opgaat. De omstandigheden spelen daarin ook een rol. Het is belangrijk dat je elkaar kunt steunen bij ellende. Dat je tijdens een crisissituatie niet uit elkaar groeit doordat je anders met het verdriet of de pijn omgaat.’’

,,Stellen met lange relaties hebben altijd hetzelfde geheim: accepteer de ander zoals hij is, dat betekent ook incasseren. Zoek naar dingen die je allebei leuk vindt, zodat je dat kan delen.’’

‘Een beetje saai, maar dat is niet erg’

Paul Gutter (33) en Yvonne de Jong (34) uit Enkhuizen.

Om de nek van Paul prijkt trots de naam Yvonne. Het kettinkje draagt hij al vanaf zijn dertiende verjaardag, toen ze net samen waren. Het is een paar keer afgegaan, maar nooit voor lang.

,,We kennen elkaar van voetbal. Ik vond het zo leuk dat Yvonne voetbalde, dat ik als een blok voor haar ben gevallen. Na een wedstrijd hebben we een keer gezoend. Ik had wel eens eerder gezoend, maar zo bijzonder als met Yvonne was het nooit.’’ Yvonne straalt als ze terugdenkt aan dat prille begin. ,,Paul was een praatjesmaker. Hij kon goed voetballen, was fanatiek en gepassioneerd. Heel aantrekkelijk vond ik dat.’’

Na die eerste zoen in de voetbalkantine is het aan. Ze voetballen samen, komen bij elkaar thuis en zien elkaar vaak. Toch gaat het in de brugklas uit. Paul ziet op schoolkamp andere leuke meisjes en wil vrij zijn. De meiden blijken toch minder interessant dan hij dacht. Na een half jaar komt het weer goed tussen de twee. Daarna krijgt Yvonne het nog een aantal keer benauwd.

,,Ik studeerde in Amsterdam en werd verliefd op een ander. Dus ik maakte het uit. Paul zat in zak en as en ook ik zag al snel in dat ik een foutje maakte. Het kwam goed, maar daarna heb ik het nog twee keer uitgemaakt. Ik had twijfels, wist niet wat ik wilde. Heel vervelend voor Paul en ook onze families waren er niet blij mee. Achteraf is het ergens goed voor geweest. Ik heb nu geen twijfels meer. Paul is de ware.’’

Het stel is met elkaar opgegroeid, hun levens zijn met elkaar vergroeid. Ze hebben veel dezelfde vrienden, houden beiden van een Bourgondisch leven en genieten samen met hun zoontje Syl. Ruzies, drama’s en twijfels zijn er vrijwel nooit. ,,Ik ben heel gelijkmatig. Ik ben nooit heel boos, verdrietig of blij. Ik houd van zekerheid, ben niet op zoek naar avontuur. Mijn plannen zijn nooit wild en meeslepend, eerder burgerlijk’’, lacht Paul. ,,We hebben samen iets opgebouwd, dat zou ik nooit opgeven. Ons gezin en de band die wij hebben is veel mooier dan wat spanning.’’

,,Paul was vroeger veel driftiger. Hij had een drive, een passie, dat vond ik mooi. Hij is wat van zijn energie kwijtgeraakt, dat vind ik jammer. Aan de andere kant ben ik blij dat hij zo gelijkmatig is. Paul steunt mij altijd. Zit ik niet goed in mijn vel, dan is hij er voor mij. Hij geeft mij de vrijheid om ergens uit te komen, nieuwe opties uit te zoeken. Dat is heel waardevol’’, zegt Yvonne terwijl ze Paul vol liefde aankijkt. ,,We zijn misschien een beetje saai, maar dat is niet erg.’’

Een onmogelijke liefde

Liza de Vries (38) en Paolo Mandolini (48) uit Terni, Italië.

Een vakantieliefde met tien jaar leeftijdsverschil. Het lijkt een onmogelijke liefde. Toch delen Liza en Paolo al 24 jaar lief en leed met elkaar. ,,Wat onze relatie zo bijzonder maakt, is dat we samen één zijn’’, vertelt Liza stralend. ,,Dat onze droom werkelijkheid is geworden. Wat iedereen onmogelijk leek, hebben we samen waargemaakt. Er is nooit sprake geweest van een keuze, de weg liep duidelijk uitgestippeld voor ons. Maar was daardoor nooit saai of te voorspelbaar.’’

Het stel ontmoet elkaar tijdens een vakantie aan het meer van Bolsena in Italië. Liza is 14, Paolo 24. ,,We zagen elkaar en de vonk sloeg direct over. Ik zag wel dat hij wat ouder was en loog dat ik 18 was, Paolo haalde er juist vier jaar vanaf. Tegen de tijd dat we erachter kwamen hoeveel we echt scheelden, was het te laat. We waren tot over onze oren verliefd. Het heeft zo moeten zijn. Want ik was anders hard weggerend voor een tien jaar oudere man en ook Paolo had mij te jong gevonden. Gelukkig is het anders gelopen want wij horen bij elkaar.’’ Al snel wordt duidelijk dat dit niet zomaar een vakantieliefde is. ,,Voordat ik het wist stond Paolo bij ons op de stoep. Natuurlijk had mijn vader moeite met het leeftijdsverschil. Aan de andere kant voelde hij dat het goed zat. Dat vind ik knap van hem. Hij moest die beslissing toch alleen maken. We scheelden wel veel qua leeftijd, maar niet qua gevoel. Paolo was jeugdig en ik was door het pijnlijke overlijden van mijn moeder drie jaar daarvoor erg volwassen voor mijn leeftijd.’’

Liza heeft voor Paolo nooit een vriendje en heeft de behoefte aan een ander ook nooit gehad. ,,Toen we elkaar die eerste jaren niet zoveel zagen, draaide alles voor mij om zijn brieven die wekelijks per express post thuis werden bezorgd en om de telefoongesprekken die zo kostbaar waren. Op zaterdagavond was ik de meest gevraagde oppas van Noord-Holland, want uitgaan daar moest ik niet aan denken’’, lacht Liza. Na de middelbare school wil ze emigreren, Paolo staat erop dat ze in Nederland zou studeren. Na tien jaar geluks- en verdriettranen op vliegvelden, vertrekt ze met doctorandustitel op zak voorgoed naar Italië. Ze trouwen en krijgen een zoon en een dochter. ,,In het begin was dat best lastig, vooral het vinden van een goede baan. Maar tussen Paolo en mij heeft het altijd goed gezeten. We zijn samen in dezelfde richting gegroeid. We hebben dezelfde interesses en hebben niet veel nodig om gelukkig te zijn. We zijn allebei het liefst met onze kinderen. Het gezinsgeluk en de chemie die er nog steeds is tussen ons, dat zijn de geheime ingrediënten van ons huwelijk.’’

,,Natuurlijk hebben we ook wel eens ruzie, maar dat gaat altijd over iets onbenulligs. Er zijn ook veel verschillen. Ik ben de prater, Paolo de denker. Ik de clown en theatermama, Paolo de verstandige. Ik nodig gasten uit om te eten, Paolo kookt voor ze. Ik breng de gezelligheid, Paolo de regelmaat. Dus juist waar we verschillen, vullen we elkaar aan.’’

Nooit behoefte aan een ander        

Mirjam (39) en Auke (41) de Swart uit Joure

Het echtpaar kent elkaar vanaf de brugklas. Mirjam was 15 en Auke 16 toen hij haar verkering vroeg. Dat ging niet vanzelf, Mirjam moest daarvoor wel een tijd achter hem aanlopen. ,,Ik was stapelverliefd, Auke had meer oog voor zijn lego. Hij is eigenlijk nooit hoteldebotel geweest. Dat zit niet in hem. Hij is niet zo romantisch, maar wel heel blij met wat wij hebben.’’

Auke: ,,Ik ben heel trots op Mirjam. Onze relatie is goed, het loopt al vanaf dag één. Grote strubbelingen of dieptepunten hebben we nooit gehad. Onze relatie kost geen moeite, we hebben veel dezelfde interesses, passen ons allebei aan en zeuren niet. Ik hoor wel eens andere verhalen, dat lijkt mij heel vermoeiend.’’

Het enige dieptepunt dat het stel kent, is toen de ouders besloten dat het duo na een jaar verkering uit elkaar moest. ,,We deden veel samen en onze ouders vonden het te serieus worden. Ze hebben op ons ingepraat en het was een half jaar uit. Ik vond het vreselijk. Voor Auke heb ik nooit met iemand gezoend en ook in die maanden had ik daar geen behoefte aan.’’ Auke zoent wel met een paar meisjes, maar dat stelt weinig voor. Als Mirjam met haar ouders gaat verhuizen, staat hij voor de deur. Hij wil haar niet kwijt en dat gevoel is wederzijds. Een jaar later studeren ze allebei in Groningen, wonen ze samen in een studentenhuis en vervolgens verhuizen ze naar Amsterdam. Na een luxe periode met dubbele inkomens komt het huis in Joure en drie kinderen. Auke heeft het als ondernemer razend druk, is vaak in het buitenland voor zijn werk. Mirjam werkt parttime als makelaar en zorgt voor de kinderen. ,,We hebben nooit ruzie, maar diepen ook niet alles uit’’, zegt Auke. We hebben wel het geluk dat de omstandigheden goed zijn. Heb je te maken met ziekte, overlijden en drama’s, dan kan een relatie veranderen. We prijzen ons gelukkig dat alles goed gaat.’’

Mirjam: ,,We horen bij elkaar. Dat zegt ook iedereen. Ik heb nooit de behoefte gehad om om mij heen te kijken. Natuurlijk flirt ik wel eens, maar daar houdt het op. Ik ben nog steeds gek op Auke. Zijn gedrevenheid, dat vind ik aantrekkelijk.’’ Auke: ,,Ons gezin is voor ons allebei belangrijk. Ik heb geen behoefte aan andere spanning of uitdaging. Vreemdgaan is makkelijk, maar ik zou dit nooit op het spel zetten.’’

Nooit saai en gezapig

Peter (59) en Ingrid (58) van Klingeren uit Hoorn

,,De afgelopen veertig jaar is niet alles glad en soepel verlopen. We hebben echt wel moeten knokken voor onze relatie. Daardoor is het echter nooit saai’’, lacht Ingrid. ,,Vanaf het prille begin kunnen we al clashen. En als er ruzie is, dan is er ook echt ruzie. Maar ondanks dat zijn we nooit langer dan een week uit elkaar geweest. We konden toch niet buiten elkaar, vonden het altijd waard om een frisse start te maken.’’

In een discotheek is het liefde op het eerste gezicht tussen de 17-jarige Peter en de 16-jarige Ingrid. Zij wordt overdonderd door zijn blonde getoupeerde haren, mooie kostuums, strakke overhemden en bravoure. Hij noemt haar zijn Tin-Tin: naar een poppetje met donker haar en donkere sprekende ogen uit de poppentelevisieserie Thunderbirds. ,,Er waren meer mooie meiden, maar Ingrid sprong eruit. Haar uitstraling, er was een blik van herkenning. We hoorden bij elkaar, dat gevoel hadden we allebei al heel jong.’’

Ruim een half jaar na de ontmoeting is Ingrid zwanger en besluit het stel te trouwen. De eerste jaren zijn niet makkelijk. ,,We wisten eigenlijk nog niet helemaal wat we van elkaar wilden, maar stopten wel bewust met de pil. We zouden wel weer verder zien als ik zwanger zou raken. Zo staat Peter in het leven. Ik zie beren op de weg, ben meer zwartgallig. Hij ziet overal kansen in, kan van niets iets maken. Dat bewonder ik in hem’’, vertelt Ingrid. ,,Ik vond het begin lastig. Een baby, huishouden en dan wilde ik ook nog studeren. Peter vond dat ik er voor het gezin moest zijn. Ik heb echt moeten vechten voor mijn vrijheid en ontwikkeling. Gelukkig zag hij in dat hij mij daarin niet kon remmen, anders hadden we het niet gered samen.’’ Peter: ,,Ik vond het moeilijk dat ze door studie en werk minder tijd en aandacht had voor het gezin. Ik kom uit een rechtlijnig gezin en heb moeten leren om flexibel te zijn, te geven en te nemen. Dat lukt met de tijd steeds beter.’’

Peter en Ingrid hebben alle fases samen doorstaan. Als jonge ouders druk met het gezin, jaren van hard werken aan hun carrières en daarna als reizigers avontuurlijk de wereld over. Peter: ,,We houden allebei wel van spanning, op verschillende gebieden. Vandaar eerst die wereldreis en daarna zijn we rond ons vijftigste aan een soort tweede jeugd begonnen. We zijn toch min of meer onder moeders rok vandaan het huwelijk in gegleden. Daardoor mis je wat. Dat hebben we samen ingehaald. We hebben een paar jaar flink gefeest. Vaak gebeurt dat apart, wij hebben het met elkaar gedaan.’’ ,,De feestperiode zijn we een beetje aan het afsluiten. We genieten nu vooral van het opa en oma zijn. Het is bijzonder dat we zo verschillend zijn, maar toch ook zo hetzelfde. De fases in ons leven maken we samen mee, we groeien daarin niet uit elkaar. Dat is onze kracht.’’

November 2012