Waarom heb ik dat hoofdstuk over persen niet gelezen?!

Urenlang dwaal ik rond op internet op zoek naar informatie om de bevalling op te wekken. Mijn vliezen zijn gebroken en als er niets gebeurt, word ik overmorgen ingeleid. Dat wil ik niet. Het liefst wil ik zo natuurlijk mogelijk bevallen. HypnoBirthing, dat heb ik voor ogen.

Verse ananas, lange wandelingen (geen goed plan met stromend vruchtwater), seks (dat kan dan weer niet met gebroken vliezen). Het kan allemaal de bevalling opwekken, net als voetreflex. Ik besluit dat laatste te proberen en ’s avonds komt een masseuse langs die mijn voeten vakkundig bewerkt.

Rond twee uur ’s nachts voel ik gerommel in mijn buik. Dit zijn weeën! Er schiet van alles door mijn hoofd. Gaat de geboorte goed, hoe ziet hij eruit, wordt het weer liefde op het eerste gezicht en kan ik echt net zoveel van hem houden als van Kaya? Als de weeën na een uur sterker worden, maak ik Timo wakker en bel m’n moeder die met een wit gezicht binnen komt. Ik geef haar een zoen, zeg dat het goed komt en Timo en ik rijden blij en gespannen naar het ziekenhuis.

 

Mijn ontsluiting kan niet worden gemeten, vanwege infectiegevaar door de gebroken vliezen. Maar de verloskundige heeft niet het idee dat het zo’n vaart zal lopen en laat ons alleen. Zelf denk ik wel dat het snel gaat, de weeën zijn krachtig. Timo weet dat als ik mijn hoofd naar rechts draai en m’n ogen sluit, ik een wee heb. Een teken dat hij zijn mond moet houden, zodat ik me op mijn ademhaling kan richten. Langzaam in, nog veel langzamer uit. Ik laat mijn lichaam slap worden als een lappenpop. Dat gaat heel goed. Rond 6 uur stelt de verpleegster voor om te douchen. Ook zij denkt dat het nog een tijd duurt. Eenmaal onder de douche, voel ik dat ik moet persen. ‘Hij kommmmmmmt!’, roep ik. Ik heb 7 centimeter ontsluiting en tien minuten later mag ik al persen. Shit … in het boek over HypnoBirthing wordt beschreven hoe je de baby rustig naar buiten kunt ‘ademen’. Zonder kracht te zetten. Ik ben niet aan dat hoofdstuk toegekomen, dacht nog een paar weken te hebben. Waarom heb ik het nu niet nog snel doorgenomen?!

Als ik een brandende pijn voel, kan ik maar één ding doen: met alle kracht die ik heb de baby eruit persen. Niks naar beneden ademen, ontspannen en visualiseren. Gewoon keihard persen zodat die pijn verdwijnt. Na vier persweeën wordt het mooiste mannetje van de wereld op mijn buik gelegd. Ian Reed Luca. Onze zoon. 2930 gram. Zo klein, zo mooi, zo volmaakt. Wat houd ik meteen van hem. Tranen rollen over onze wangen. Ik ben zo trots. Op Ian, op Timo die me zo goed heeft aangevoeld tijdens de weeën en aangemoedigd tijdens het persen. En op mijn lichaam dat het weer zo goed heeft gedaan. Geen horrorbevalling, helse pijnen of urenlange weeën, maar een mooie geboorte van ons wonder.

Ik kan niet wachten totdat Kaya komt. Verlegen komt ze binnen, met een tekening voor Ian in haar hand. Ze moet even wennen, maar geeft hem dan voorzichtig een kus op zijn hoofd. Ik schiet weer vol als ik naar Timo kijk met onze prachtige kinderen. Wauw.. ik heb een dochter en een zoon.

Michèle Hartog is freelance journalist en vertelde de afgelopen tijd in elke WIJ Jonge Ouders over haar zwangerschap. Ze is getrouwd met Timo, moeder van Kaya (4) en nu bevallen van de tweede!

WIJ Jonge Ouders oktober 2016

Fotografie: Anouk de Kleermaeker.