Werken leidt tegenwoordig steevast naar online babyshoppen

Yes, 36 weken zwanger! Deze keer geen vroeggeboorte zoals bij Kaya. Wat een opluchting. En wat zijn de weken voorbijgevlogen. We zijn gewoon al bijna een gezin van vier.

Aan de ene kant kan ik niet wachten, aan de andere kant hoop ik dat het nog even duurt. Ik vind zwanger zijn zo bijzonder. Ik geniet van dat leven, dat getrappel in mijn buik. Van kwaaltjes heb ik nauwelijks last. Ja natuurlijk ben ik wat sneller moe, heb ik soms pijn net onder mijn ribben en is mijn gezicht opgeblazen. En ook mijn armen en benen zijn omringd met een laag vet. Spieren? Ik zie ze niet meer. Mijn kont? Die is inmiddels verdrievoudigd. Maar dat weerhoudt me er niet van om strakke jurken te dragen, want die mooie buik mag gezien worden!

Nog een paar deadlines deze week en ik heb verlof. Ik ben eraan toe, kan me nog maar slecht concentreren. Zit ik midden in een verhaal, moet ik lachen door een golf in mijn buik. Zoek ik op internet naar informatie voor een artikel, reken ik opeens online kleertjes af. Zomaar uit het niets, ik kan er niks aan doen! Straks hoef ik me daar gelukkig niet meer schuldig over te voelen. Dan heb ik alle tijd voor babyspullen, het geboortekaartje, die we nodig moeten uitzoeken, net als de roze commode wit schilderen. Maar vooral ook quality time met Timo en Kaya, gezellig lunchen met vriendinnen en de rust in mijn hoofd en lijf opzoeken.

Ik merk dat ik me steeds meer in een coconnetje terugtrek. Het nieuws volg ik maar niet meer, ik word er verdrietig van. Heftige discussies voer ik ook niet meer. Veel onderwerpen boeien me niet of ik heb geen zin om me er druk over te maken. Ik houd me tegenwoordig op de vlakte. Niks voor mij, ik laat normaal juist graag mijn mening horen. Blijkbaar sluit ik me instinctief af om me voor te bereiden op de geboorte. Yogaoefeningen thuis op mijn matje en een boek over Hypnobirthing helpen daarbij. Lezen over hoe je kunt bevallen zonder pijn door ontspanning, positief denken, visualisatie en ademhalingstechnieken. Wat een verademing. Zo wil ik ook bevallen!

Nog 1 dag en ik ben 37 weken zwanger. Dan ben ik officieel ‘op tijd’. Wat een mijlpaal! Maar zover komt het geloof ik niet. Ik word wakker, ga naar het toilet en merk dat mijn vliezen breken. Dezelfde start als bij Kaya. Het gaat gebeuren!! We maken Kaya wakker, vertellen haar met een lach en een traan dat haar broertje vanmiddag geboren wordt. Ze vraagt er elke dag naar en nu is het dan zo ver! We trekken allemaal snel wat aan, mijn tas staat klaar en via school rijden we naar het ziekenhuis. Oh wat spannend. Weeën voel ik nog niet, maar het vruchtwater komt er in golven uit.

Ik app snel mijn familie en vrienden en we installeren ons in een kraamsuite. Gezien mijn vorige bevalling, verwacht de verloskundige dat het weer vlot zal gaan. Ze legt me aan een monitor en de hartslag van de baby is goed. Het vruchtwater blijft komen, maar geen wee te bekennen. Timo en ik kletsen, we lachen van de zenuwen, eten wat, ik werk m’n laatste deadline weg achter mijn laptop en ben er klaar voor. Maar het blijft rustig in mijn buik, ook ’s nachts. In overleg met de verloskundige besluiten we thuis verder af te wachten. Lang kan het niet duren, met gebroken vliezen moet de kleine binnen 72 uur geboren worden. Dit worden spannende uren…

Michèle Hartog is freelance journalist en vertelt in WIJ over haar zwangerschap. Ze is getrouwd met Timo, moeder van Kaya (4) en 36 weken zwanger.

WIJ Jonge Ouders augustus 2016

Foto Cees Rutten