Yvonne koos voor het alleenstaand moederschap

 Als het anders loopt dan je hoopte…

‘’Mijn wens was een gezin met een leuke vent en lieve kinderen. Verschillende mannen passeerden de revue, maar de juiste zat er niet tussen. Ik kon mij geen leven zonder kinderen voorstellen, dus koos ik voor het alleenstaand moederschap via een anonieme donor. Ik ben dolgelukkig met mijn drie meiden, maar mis wel een man om de liefde mee te delen.”

Yvonne (38): ‘’Op mijn dertiende kreeg ik mijn eerste vriendje en we waren tien jaar samen. Toen die relatie voorbij ging, verwachtte ik dat de liefde van mijn leven nog wel voorbij zou komen. Tot die tijd zou ik mij prima vermaken. Ik ging uit met leuke mannen, maar het werd nooit echt serieus. Geen probleem, vond ik. Totdat ik eind twintig was. Het kriebelde en mijn moedergevoelens werden steeds sterker. Echte zorgen maakte ik mij nog niet, maar ik voelde wel dat die kinderwens langzaamaan steeds heftiger werd. Mannen zag ik ineens minder als partners, maar meer als potentiële vaders. Ik keek niet of een nieuwe vriend echt bij mij paste, maar ik lette er meer op of hij vader wilde worden. Twee serieuze relaties liepen stuk op mijn kinderwens. Die mannen hadden al kinderen uit een eerder huwelijk en vonden een baby bij een andere vrouw een te grote verantwoordelijkheid. Doordat zij mijn wens niet deelden, werd voor mij duidelijk hoe groot mijn verlangen was om moeder te worden. Ik was teleurgesteld en verdrietig en kon niet verder met die relaties. Als vriendinnen kinderen kregen, sloot ik mij daar deels gevoelsmatig voor af. Zo voelde ik mijn eigen verlangen en verdriet minder. Ik was zo ontzettend bang dat ik te laat zou zijn voor een kind. Dat ik geen moeder zou mogen worden. Dat voelde niet goed. Ik merkte dat ik in dat proces steeds mijn grenzen verlegde. Ik heb ook wel dingen gedaan waar ik spijt van heb.

Langzaamaan groeide het besef dat ik op korte termijn geen leuke vent zou vinden. Maar ondertussen tikte mijn biologische klok door. Daarom dacht ik na over het alleenstaand ouderschap. Het had niet mijn eerste keuze, maar misschien was het wel een optie. Met een ex-vriendje besprak ik het donorschap. We speelden met het idee dat hij als donor zou fungeren en dan verder geen rol zou spelen in het leven van mijn kind. Maar daar zagen wij uiteindelijk vanaf. Omdat ik geen andere bekende donor kon bedenken, zette ik voorzichtig stappen richting een zaadbank. Dit leek mij een goed alternatief, mits ik het zaad van een geregistreerde donor kon krijgen. Anders wilde ik het niet. Ik vond het oneerlijk als mijn kind nooit zou weten wie haar papa is. Dat ze maar voor de helft zou weten waar ze vandaan komt. Zeker omdat ik uitkeek naar een donkere donor. Mijn kindje krijgt toch ook een andere achtergrond en cultuur mee waar ik haar weinig over kan vertellen. Ik wilde dat mijn kind voor vragen terecht kan bij haar vader. Dat ze elkaar kunnen leren kennen en samen beslissen of ze contact willen hebben. Maar hoe graag ik dit ook wilde, een geregistreerde donor bleek onmogelijk. Deels omdat ik een alleenstaande vrouw ben en deels door de ophanden zijnde nieuwe wetgeving rondom donoren. Daardoor waren er minder donoren. Het feit dat ik graag een donkere donor wilde maakte het er niet makkelijker op. Mijn motivatie hiervoor is moeilijk te verwoorden. Het is puur gevoelsmatig. Halfbloedjes passen bij mij. Ik heb altijd donkere vrienden en een getint kindje voelt gewoon goed. Daarom besloot ik uiteindelijk toch voor een anonieme donor te gaan. Die keuze deed wel wat met mij. Ik nam mij steeds dingen voor, maar verlegde alle grenzen. Dat gaf mij geen goed gevoel over mijzelf. Ik vroeg mij af wie ik was om persé kinderen te willen. Waarom kon ik dat gevoel niet gewoon wegstoppen. Als het niet op de normale manier kon, was het moederschap dan wel bestemd voor mij? Ik was bang dat er van alles mis zou gaan doordat ik niet de natuur zou volgen. Maar toch voelde ik dat ik ervoor moest gaan. Mijn verlangen zat zo diep, dat het moederschap wel voor mij weggelegd moest zijn.

Ik hoop dat mijn dochters later geen problemen krijgen doordat ze niet weten wie hun vader is. Ik zal ze mijn motivatie proberen uit te leggen en hopelijk gaan ze daar goed mee om. Mijn hoop is ook dat ze hun vader toch kunnen achterhalen. Laatst werd er in Spoorloos ook naar een anonieme donor gezocht. Die jongen wilde weten wie zijn vader was en gelukkig was de donor ook nieuwsgierig naar zijn nazaat. Een emotionele reünie volgde en hopelijk is dit ook voor mijn meiden weggelegd.

Het was geen gemakkelijke weg om moeder te worden. Ik kon vanwege verstopte eileiders niet zwanger worden via kunstmatige inseminatie. Dit is meestal wel de methode bij alleenstaand ouderschap. Mijn enige optie was ivf, dus bevruchting in een reageerbuisje. Het is moeilijk om als alleenstaande vrouw in aanmerking te komen voor ivf. Ik belde het hele land af op zoek naar een ziekenhuis dat mij wilde helpen. Uiteindelijk ben ik ergens min of meer via de achterdeur binnen gekomen. Ik heb daarin veel geluk gehad. Maar het is wel een vreemde wereld waar je in terecht komt. Ten eerste is het al bizar dat je het sperma op moet halen bij de zaadbank. Je vervoert het zelf naar het ziekenhuis en in mijn geval was dat uren rijden. Zat ik dan met mijn zus in de auto met een thermosfles vol zaad op mijn schoot. Zo zijn er nog veel meer gekke voorbeelden. Als de eitjes zijn aangeprikt en opgevangen in een buisje, moet je ze op je lichaam dragen voor de juiste temperatuur. Dus gingen mijn vriendin en ik van het ene naar het andere ziekenhuis met buisjes op beide buiken geplakt. En daarin wordt dan jouw kindje verwekt. Heel bizar, maar ook geweldig dat dit allemaal kan.

De eerste ivf-poging was gelijk raak. Ik was zwanger! Het was zo onwerkelijk. Er groeide een leven in mij. Een leven wat ik zo graag wilde. Mijn droom kwam uit. Vanaf het moment dat ik wist dat ik zwanger was, leefde ik op een roze wolk. Ik vond het geweldig om spullen uit te zoeken, kleertjes te kopen en ik genoot echt van die groeiende buik. Zwanger zijn is zo geweldig. Ik voelde mij op en top vrouw en droomde van alle mooie momenten die nog zouden komen. Ik genoot de volle negen maanden van dit heerlijke gevoel. Ik was niet bang voor de bevalling en kon niet wachten om mijn babytje in mijn armen te hebben. Dat ik zo genoot kwam mede doordat ik er niet alleen voor stond. Mijn vriendin Evelien heeft mij tijdens mijn zwangerschap en de bevallingen haptonomisch begeleid. Daar heb ik ontzettend veel aan gehad. Niet alleen was ik tijdens de bevallingen sterk en rustig, maar het voelde ook goed dat ik het niet helemaal alleen hoefde te doen. Evelien hielp bij beide bevallingen. Dat waren ontroerende momenten. Het was zo bijzonder om dit samen mee te maken. Zo intiem en zo mooi. Evelien heeft ook echt een band voor het leven met mijn dochters. Zelfs al zouden we haar nooit meer zien, die band blijft.

Het moment dat ik mijn dochter Rosabella in mijn armen kreeg was fantastisch. Evelien en ik hebben samen gehuild van vreugde. Rosabella was perfect. Ze was zo mooi, zo lief en ik was helemaal verliefd. Die eerste weken gingen in een roes voorbij. Mijn moeder woonde de eerste drie maanden bij ons om de zorg te delen. Zo hoefde ik niet alles alleen te doen en kon ik ook af en toe rusten. De ene keer stond zij op om haar de fles te geven of te verschonen en de volgende keer ik. Het was heerlijk om dit samen met iemand te delen die ook van mijn dochter houdt. Dat had ik dan niet met een man, maar wel met mijn moeder. We genoten samen intens van die tijd. Rosabella was het eerste kleinkind van mijn ouders en ze waren stapel op haar. Na die beginperiode, bleven ze een constante steun en oppas. Rosabella mocht regelmatig een nachtje blijven slapen zodat ik bij kon tanken of leuke dingen kon doen met vriendinnen. Ik vond ook een geweldige oppas die overdag voor haar zorgt als ik werk. Ik mag Rosabella daar ongewassen en zonder eten brengen. Dan zorgt zij voor haar en krijg ik haar na mijn werk goed verzorgd en schoon terug. Dat is heerlijk. Want het is best een geregel zo in mijn eentje. Ik red het prima, maar het is soms zwaar om alleen geld te verdienen, een kindje op te voeden en daarnaast alles zelf te regelen. Zonder de steun van mijn ouders en mijn oppas had ik het niet zo goed gered. Zeker niet met drie kinderen. Want inmiddels is Rosabella bijna twee en heb ik een tweeling van vier maanden. Ik wilde zo graag een broertje of zusje voor Rosabella. Als er iets met mij zou gebeuren, dan hebben ze elkaar nog. Dan zou mijn dochter niet alleen zijn zonder bloedverwanten en een hele kleine familie.

Deze nieuwe ivf-poging met zaad van dezelfde donor lukte ook gelijk. Dolgelukkig was ik met deze tweede zwangerschap. Alleen moest ik wel even aan het idee wennen dat ik een tweeling zou krijgen. Drie kinderen is zwaar, maar ik ben toch ontzettend blij met mijn drie schatjes.

Het voelt als een zegen dat mijn grootste wens is vervuld. Ik ben een groot deel van mijn onrust kwijt. Ik ben completer met mijn meiden. Daardoor heb ik ook rust gevonden voor een relatie. Ik zoek niet meer naar een potentiële vader, maar ik zoek een lieve man die bij mij past. Een vent om mijn leven mee te delen. Waar ik mee kan lachen en kan huilen, maar ook de liefde voor de kleintjes mee kan delen. Ik begrijp dat er maar weinig mannen zitten te wachten op een alleenstaande moeder met drie kinderen. Maar aan de andere kant krijgt hij niet alleen mij, maar een prachtig gezin erbij. Hij is gelijk driedubbele papa en dat gebeurt toch niet zo vaak. Ik hoop de juiste nog een keer tegen te komen. Dat zou het plaatje echt compleet maken.’’

2006