‘We zijn er nog allemaal, zo bijzonder’

Deze vijf zussen zijn een bijzonder stel. Met leeftijden tussen de 75 en 90 jaar wonen ze zelfstandig, gaan op ‘meidenuitjes’ en ook in 2014 hopen ze met elkaar te overwinteren in Spanje. ‘Ik voel me nog een jonge god.’

De zussen Den Brinker uit Schiedam kijken uit naar kerst. Huizen zijn versierd, kaarsjes branden en ze brengen de feestdagen door met hun kinderen en kleinkinderen of in het zonnige Spanje. ,,Kerst was thuis oergezellig’’, vertelt Tanja. ,,Moeder maakte een prachtig diner, een grote boom sierde de kamer, we deden spelletjes en hadden het fijn met z’n allen. Het was een echt familiefeest waar ik in deze tijd altijd aan terugdenk.’’

De zussen, tussen de 75 en 90 jaar, geboren in Schiedam, wonen tegenwoordig verspreid over Nederland, Ze zijn nog allemaal vitaal, ondernemend, en zelfstandig. ,,Het is geweldig dat we nog zoveel van elkaar kunnen genieten’’, zegt Riet den Brinker (88), de een na oudste van het stel. ,,Natuurlijk mankeren we wel wat, slikken we allemaal medicijnen, maar dat is niet zo gek op deze leeftijd. Ik voel me echt niet bejaard. Ik ben vol energie, voel me nog een jonge god. Dat geldt voor ons allemaal. We komen uit een sterke familie, aten vroeger bloembollen en suikerbieten en slikten levertraan. Misschien is dat het geheim?’’, lacht ze. Maar vanzelfsprekend neemt ze het leven nooit. ,,Elke dag ben ik dankbaar dat ik er weer ben. Ik denk wel eens ‘wie gaat als eerste’. Een vreselijke gedachte. Maar ik ben me er van bewust van dat het bijzonder is dat we er nog zijn.’’

Pracht voorbeeld

Rudi Westendorp, hoogleraar ouderenkunde, noemt de vijf zussen ook bijzonder. Niet vanwege hun leeftijd, want er wel meerdere complete gezinnen met hoge leeftijden in Nederland, maar vooral vanwege de zelfstandigheid van de vijf zussen. Ze wonen zelfstandig, doen zelf, soms met wat hulp, het huishouden, gaan op reis, hebben ‘meidenuitjes’ en gezellige familiefeestjes.

,,Dit is een pracht voorbeeld van de participerende samenleving’’, aldus Westendorp enthousiast. ,,Deze zussen zijn op leeftijd en mankeren heus wel wat, maar zitten niet achter de geraniums. Ze nemen actief deel aan het leven. Zo hoort het ook. Oud worden is tegenwoordig niet meer bijzonder. De levensverwachting van meisjes die nu geboren worden is honderd jaar. Toch doen veel 65-plussers het toch wat rustiger aan. Ze stoppen met werken, nemen een oma- en oparol op zich, trekken zich terug uit het actieve leven en wentelen zich soms in ziekte. Terwijl ze met gemak nog tien of twintig jaar meegaan. Die tijd kan nog zo mooi zijn, dus maak er wat van!’’

Ruzie

De zussen hebben een sterke band, maar zijn heel verschillend. Len, de oudste zus, is graag zelfstandig, werkte tot haar 62ste en rijdt nog steeds het liefst in haar auto overal naartoe. Riet is volgens de zussen een pietje-precies. Ze hielp haar moeder altijd in het huishouden. Ze is erg gehecht aan haar huisje, maar logeert ook graag bij haar drie kinderen. Tanja had het altijd druk met haar vijf kinderen en past nu met plezier op haar achterkleinkinderen. Joop is een echte dierenvriend, houdt van het buitenleven en heeft altijd gewerkt. De jongste Wil is gek op reizen en kunst. ,,We lopen de deur niet plat bij elkaar. Dan krijgen we ruzie’’, grapt Wil. ,,Nee hoor, we genieten als we samen zijn. De een zie je meer dan de ander, maar we hebben allemaal goed contact. Vaak via telefoon, mail en sms. We weten precies wat er speelt bij de anderen.’’

Er is een groot leeftijdsverschil tussen de zussen. De oudste twee, Len en Riet, hebben de oorlog bewust meegemaakt en hebben een zusje van 6 aan hersenvliesontsteking verloren. Zij zou nu 85 zijn geweest. Voor hun gevoel hebben ze in twee verschillende werelden geleefd. Voor het overlijden van hun zusje en een ernstig ongeluk van jongste zus Wil op haar twaalfde en de periode daarna. ,,Onze moeder was altijd vrolijk. Ze haalde ons uit school, we deden leuke dingen en ook in de oorlog maakte ze er thuis een feestje van. Ze had als hobby verhuizen in huis. Dan werden de kamers omgedraaid, de zitkamer werd opeens een slaapkamer. Dan sjouwde ze weer samen met onze vader van alles naar boven via de draaitrap. Een keer zat een kastje klem en kregen ze daar in het trapgat de slappe lach. Een gek verhaal maar we hebben zo gelachen met z’n allen. Het was natuurlijk een soort tijdverdrijf in de oorlog, maar ik heb daar wel mooie herinneringen aan’’, vertelt Len.

Riet vertelt hoe alles anders werd. ,,Nadat Beppie overleed veranderde onze moeder. Vanaf ons balkon kon ze het grafje zien en daar keek ze dan de hele tijd naar. Dat was geen doen. Dus we zijn verhuisd. Het ging wat beter totdat Wil werd aangereden door een vrachtwagen. Dat was vreselijk. Ze lag drie maanden in het ziekenhuis, heeft vele nare operaties gehad en heeft altijd last van haar arm en been gehouden. Daarna bleef mam zorgelijk. Van de een op de andere dag zong ze niet meer.’’ Wil is een heel stuk van haar leven kwijt. ,,Ik ben eigenlijk alles van daarvoor vergeten. Ik hoor van mijn zussen dat ik blond het ziekenhuis inging en er donker uitkwam. Een ander mens.’’

De zussen verloren beide ouders op straat. Vader werd in 1972 overreden door een vrachtwagen en moeder voelde zich in 1978 niet lekker in de trein en overleed daarna op straat. ,,We hebben nooit afscheid kunnen nemen. Moeilijk’’, zegt Tanja. ,,Gelukkig hebben we verder niet zo heel veel ellende meegemaakt. Ja, de mannen van Len en Riet zijn helaas overleden en Riet heeft dit jaar een kleindochter verloren. Heel verdrietig. Maar als je naar onze leeftijden kijkt, valt het nog mee wat we hebben meegemaakt. Zeker qua ziekte en zeer. De meesten slikken wel allerlei pillen vanwege hoge bloeddruk, hartklachten of andere kwaaltjes. Maar over het algemeen zijn we nog heel gezond, gelukkig en blij met elkaar.’’

Busreis

Wil brengt de kerst door in Spanje samen met haar man. Ze vliegen daar elk jaar naartoe om te overwinteren. De zussen Riet en Tanja gaan ook die kant op. Ze zitten in januari 26 uur in een bus, vanwege vliegangst, voor een paar maanden zon. Overwinteren trekt Joop niet, zij gaat liever zomers met haar man met de caravan naar Italië, maar Len reisde vroeger ook af naar het zonnige Benidorm. Vanwege twee hartinfarcten en een darmbloeding moest ze de laatste twee jaar verstek laten gaan. Ze had weinig zin in de lange busreis, want ook zij durft niet te vliegen. Toch begint ze nu te twijfelen. ,,Het begint weer te kriebelen. We hebben daar altijd een geweldige tijd. Lekker winkelen, koffie drinken, mensen kijken, flaneren over de boulevard. Heerlijk. Zus, zo noem ik Riet, en ik komen daar samen al dertien jaar. Soms wel twee keer per jaar. Daar heb ik heerlijke herinneringen aan. Ik heb Tanja en zus eens verrast tijdens hun vakantie. Misschien doe ik dat nu weer.

Len Egeter (90) uit Vaals, weduwe, 1 zoon: ,,Ik zou in 2014 heel graag een mooie reis maken. Samen met mijn zoon en zijn vrouw genieten in Engeland. We waren daar twee jaar geleden voor het laatst en vroeger kwam ik daar met mijn man. Het is een groot verlangen om die kant op te gaan.’’

Riet den Brinker (88) uit Lunteren, weduwe, 2 zoons, 1 dochter: ,,Natuurlijk hoop ik voor ons allemaal op een goed en gezond 2014. En ik wens dat we een fijne tijd hebben in Spanje. Het is geweldig dat Tanja en ik die reis weer kunnen maken. Ik heb even getwijfeld omdat het zo’n onderneming is, maar ben blij dat we heerlijk acht weken gaan overwinteren.’’

Joop Fluijt (80) uit Breda, getrouwd, 2 dochters: ,,De zussen zijn allemaal heel verschillend, maar kunnen toch erg genieten van elkaar. Ik hoop dat we dat nog heel lang mogen doen.’’

Tanja den Brinker (78) uit Gouda, gescheiden, 4 dochters en 1 zoon: ,,We hadden altijd hele gezellige meidenuitjes met de zussen. De ene keer gingen we varen en eten op een boot, dan zaten we met z’n allen in een huisje of gewoon gezellig aan de koffie met taart bij iemand thuis. Het wordt vanwege de leeftijden lastiger om dat te organiseren. Dat vind ik zo jammer. Mijn wens voor 2014 is dat we weer iets moois met z’n allen gaan doen.’’

Will Rensman (75) uit Willemstad, getrouwd, 1 dochter: ,,Ik zou het leuk vinden om volgend jaar eens lekker met de zussen bij de Japanner te eten. Daar ben ik gek op. En ik heb altijd graag een mooie safarireis willen maken. Samen met mijn man Frits in een jeep. Dat gebeurt vast niet in 2014, dus dan gewoon weer lekker lang genieten in Spanje.’’

December 2013