Afscheid al voor de geboorte

Na de geboorte van je kind met lege handen naar huis. De nachtmerrie van elke aanstaande ouder. Geen zachte baby, kirrende geluidjes, poepluiers en een toekomst samen. Mariëlla en Armand verloren hun zoontje na een zwangerschap van zeven maanden. ,,Wat foto’s en afdrukken is alles wat we van Niels hebben. Veel te weinig, maar zo belangrijk.’’

Mariëlla (35) was stralend zwanger en haar kindje zo ontzettend gewenst. Vanwege haar suikerziekte hielden de artsen haar nauwlettend in de gaten. Niets wees er op dat de zwangerschap verkeerd zou aflopen. Dat Mariëlla op 6 juli 2007 een levenloos kindje ter wereld zou brengen. ,,De zwangerschap verliep perfect. Ik voelde me heerlijk en genoot samen met Armand enorm van inimini in mijn buik. De dag voordat het misging, hoorde Armand voor het eerst het hartje via een wc-rol. We waren zo gelukkig.’’ Hun zoon Niels is na zeven maanden overleden in de buik van zijn moeder. Een oorzaak is niet bekend. ,,Zondag voelde ik dat ik iemand ging verliezen’’, vertelt Mariëlla. ,,Ik was bang voor Armand (35), maar die kwam ‘s avonds gewoon thuis. Ik weet mijn gevoel aan de zwangerschapshormonen, maar bleef toch onrustig. s Nachts droomde ik heel heftig. Ik zag een licht en het leven in mijn buik werd weggehaald. Ik heb een strijd gevoerd, maar tevergeefs. Toen ik wakker werd wist ik dat het mis was. We haasten ons naar het ziekenhuis, maar zijn hartje klopte niet meer. Op dat moment stort je samen in de afgrond.’’

Direct na het slechte nieuws werd verteld dat Mariëlla haar zoon minstens een dag en maximaal een week bij zich moest houden. Het stel koos voor twee dagen. Aan de ene kant een luguber idee, aan de andere kant fijn om Niels nog een poosje bij zich dragen. Ook Armand had tijd nodig om afscheid te nemen van de mooie zwangere periode. Ze hadden zo ook wat  tijd om zich mentaal op de bevalling en uitvaart voor te bereiden. ,,Ondanks dat we deze dagen hard nodig hadden voor de verwerking, was die tijd een hel. Je toekomst valt in duigen. Niet alleen dat, maar je hebt ook geen idee wat je te wachten staat. Je moet opeens van alles regelen. Wilden we Niels laten cremeren, hoe moest het geboorte en afscheidskaartje eruit zien en hoe konden we afscheid nemen. Ik zag ook enorm op tegen de bevalling. Dat is normaal al zwaar, helemaal als je weet dat je van een levenloos kindje gaat bevallen. Ik was bang en dacht dat ik het niet aankon.’’ De bevalling gaf Mariëlla juist kracht. ,,Vanaf het moment dat ik ontsluiting had, werd alles anders. Mijn moeder smste dat ik mijn kindje los moest laten en zo voelde het ook. Ik kreeg een soort rust over mij en kracht. Armand voelde hetzelfde. We waren niet alleen maar intens verdrietig, we keken ook uit naar de kennismaking met onze zoon. Niels was het mooiste kindje dat ik ooit heb gezien. Met alles erop en eraan. Zijn handjes gevouwen,  precies dezelfde zijligging als zijn vader in zijn slaap en mijn kinnetje. Een slanke baby met grote voetjes. Fantastisch om onszelf terug te zien in dat kleine prachtige mannetje. Ik was niet voorbereid op die explosie van trots. We voelden ons echt papa en mama en dat was zo fijn. Dat gevoel overviel me. Daar heeft onze zoon voor gezorgd en daar ben ik blij mee. Die kracht en trots helpt ook om verder te gaan.’’

De pastoor feliciteerde de ouders met de geboorte van Niels. Ze zei dat het triest was dat ze zo snel afscheid moesten nemen. ,,Dat vond ik zo mooi gezegd. Die woorden maakten anderen ook duidelijk dat we voor het eerst ouders waren geworden. Dat er ondanks het verlies ook een geboorte had plaatsgevonden. Niet iedereen begrijpt dat. Mensen denken dat een kind verliezen pas zwaar is als het kind heeft geleefd. Maar Niels leefde al zeven maanden in mijn buik, in onze gedachten, harten en toekomst. Overlijdt een kindje als hij ouder is, dan heb je langer de tijd gehad om van hem te houden. Maar dat maakt dit verlies er niet minder om. Niels is ons eerste kindje. Hij heeft bestaan en dat mag niemand vergeten.’’ Na de bevalling heeft Armand de navelstreng doorgeknipt en hebben de ouders Niels vastgehouden en geknuffeld, net als ouders van levende kinderen dat doen. Er zijn foto’s en afdrukken van zijn voetjes en handjes gemaakt. ,,Er is een enorme leegte. Die is niet op te vullen. Maar je moet toch verder, hebt geen andere keuze. Wat ons helpt is de kracht die we na de geboorte kregen. Daardoor waren we in staat zwaar emotionele zaken zelf te regelen, zoals de geboorte- en overlijdensaangifte in het gemeentehuis. We hebben ook veel steun aan de schaarse tastbare herinneringen die we aan Niels hebben. Zijn kamertje konden we eerst niet zien, maar nu vinden we er rust en is het een plek om te rouwen. Alle kaartjes en steunbetuigingen hangen aan de muur. Op de commode liggen persoonlijke teksten en spullen. Armand en ik dragen allebei een hanger met daarin de as van onze zoon. Alles wat tastbaar is, is van belang. De tijd samen is zo kort, die moet je optimaal gebruiken. Ik heb in de huiskamer een tuintje voor Niels gemaakt met vlinders en prachtige bloemen. Hopelijk ziet de hemel waar Niels nu is er zo uit. Ik voel zijn aanwezigheid vaak. Dat is prettig. Want ik weet dat Niels bestaat, alleen dan anders.’’

Aantal doodgeboren baby’s daalt

De laatste cijfers van het RIVM over doodgeboorte in Nederland stammen uit 2005. In de periode van 2000 tot 2005 is de foetale sterfte flink gedaald. Daar is nog geen verklaring voor. In die periode is de sterfte gedaald van 6 naar 5,2 per 1000 geboortes. Na een zwangerschap van 28 weken is dat aantal gedaald van dat jaar werden er in Nederland 187.910 kinderen geboren. Een klein deel van de kinderen is op het moment van geboorte niet meer in leven. Gaat men uit van kinderen geboren na een zwangerschapsduur van minimaal 24 weken, werden in 2005 5,2 kinderen van alle 1.000 geboren kinderen doodgeboren. Uitgaande van een zwangerschapsduur van 28 weken of meer, was dit 4 van alle 1.000 geboren kinderen. Begin jaren zeventig lag dit cijfer nog twee keer zo hoog.

Nazorg

De nazorg voor ouders van een doodgeboren kindje verbeteren. De afdeling verloskunde van het  Leids Medisch Centrum beschikt sinds enkele maanden over speciale houten schalen voor overleden kindjes. In deze schaal, bedacht door Caroline Symersky, ligt een inlegdoek waarin het kindje gewikkeld kan worden en eventueel als aandenken meegenomen kan worden door de ouders. Het kindje van Symersky overleed in februari 2003 en ze vond zo’n klein lichaampje er verloren uitzien in de grote plastic wieg.

Ziekenhuizen door heel Nederland raden aan de baby een naam te geven, hem vast te houden, te wassen en te verzorgen en veel foto’s te nemen. Dit helpt bij de acceptatie, om afstand te nemen en bij de verwerking. Er worden vaak afdrukken gemaakt van handjes en voetjes voor tastbare herinneringen. Mariëlla en Armand zijn blij met de aandenken van het ziekenhuis. Ook de eerste opvang en de begeleiding bij de geboorte was uitstekend. Ze zijn minder te spreken over de nazorg, dat geldt voor meer lotgenoten. ,,Tijdens het eerste nazorg-gesprek werden wij in een wachtkamer vol zwangere vrouwen gezet. Dat was een klap in mijn gezicht.  De jurist van het ziekenhuis meldde ons dat dit niet had mogen gebeuren en weet het aan vakantiekrachten. Maar voor het tweede nazorggesprek konden we weer net zo makkelijk in de algemene wachtruimte plaatsnemen. Een confrontatie met een dolgelukkig stel dat zwaaiend met de echo naar buiten liep, werd me te veel. Heel pijnlijk, ook voor de zwangere meiden die mijn verdriet moesten aanzien’’, aldus Mariëlla. ,,Niet alleen in het ziekenhuis gaat het mis. Ook mailings en brieven van diverse bedrijven worden niet stilgezet, ondanks meerdere verzoeken daartoe. Kraamzorgpakketten worden afgeleverd, uitnodigingen om de blije doos op te halen verstuurd, net als mailingen met tips voor de eerste maanden met je kleintje. Na zo’n groot verlies zit je niet te wachten op nog meer pijn. Van lotgenoten hoor ik helaas dezelfde schrijnende verhalen. Ik ben daar nu mee bezig. Want als alle ziekenhuizen een standaard procedure invoeren met betrekking tot de wachtruimte en mail- en postsystemen hun gegevens naar behoren aanpassen, wordt veel extra leed bespaard.’’

Lotgenotencontact

Op de site verloren-vlinders.nl kunnen ouders van overleden kinderen met elkaar chatten. Ze vinden herkenning en steun bij elkaar. Dat is volgens oprichtster Marion Slofstra- Kassenberg hard nodig.  ,,In 2001 verloor ik met mijn ex-partner een meisje, Jisse, na achttien weken zwangerschap. En in 2005 met mijn huidige man een jongetje Tijn, na dertien weken. Miskramen komen relatief vaak voor, waardoor er veel onbegrip is voor jouw grote verdriet. Mensen zeggen dat je het gewoon nog een keer moet proberen. Dan lukt het vast wel.  Ze begrijpen niet dat je zolang rouwt om ‘een kindje dat je niet eens hebt gekend’. Ze lijken niet te beseffen dat er met het verlies van je baby ook een stuk toekomst is weggeslagen.’’

,,Er wordt wel gedacht dat je na een aantal weken zwangerschap slechts weefsel verliest, maar dat is niet zo. Mijn kindjes Jisse en Tijn waren helemaal compleet. Handjes, voetjes, alles erop en eraan. Ze hoefden alleen nog maar te groeien.’’

Omdat Marion veel moeite had met het onbegrip om haar heen, zocht ze contact met lotgenoten en opende ze in 2006 een gratis chatbox. ,,Heb je het moeilijk, zit je met vragen of wil je je verhaal kwijt, dan heb je via de chat meteen contact en antwoorden. Dat maakt het verdriet niet minder, maar het is toch fijn als anderen jouw pijn begrijpen en je willen steunen.’’ Meer info: www.verloren-vlinders.nl

2008

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

negentien + 10 =