‘Als mama mis ik mijn moeder zo’

 “Na de geboorte van onze dochter Eva voelde ik zoveel liefde, maar ook verdriet. Ik kwam in het rouwproces en was bang voor een postnatale depressie. Dat beangstigde me want mijn moeder had daar last van na mijn geboorte. Haar depressie is nooit weggegaan. De laatste twee jaar van haar leven woonde ze in een psychiatrische inrichting, was ze alleen de weekenden thuis. In zo’n weekend heeft ze zelfmoord gepleegd. Ik was toen zes.

Op die leeftijd realiseer je je niet dat je mama nooit meer terugkomt. Dat komt later. In mijn studietijd was ik er veel mee bezig. Ik deelde mijn verhaal met lotgenoten, uitte mijn emoties in speciale rouwweekenden. Ik had talloze vragen. Waarom had ze het gedaan, maar ook ha ik haar tegen kunnen houden. Ik heb daar voor mezelf wel antwoorden op gevonden. Zeker nu ik zelf mama ben, weet ik dat de mijne wel heel erg ziek moest zijn om niet te kunnen genieten van zoiets moois.

Ik kan me haar niet zo goed meer herinneren. Sinds ik moeder ben, is ze ook in mijn hoofd weer volop aanwezig. Ik mis haar. Dat gevoel overviel me na de bevalling. Ik zat opeens weer midden in een rouwproces. Dat hebben veel moeders zonder moeder, weet ik nu. Ik was op zoek naar bevestiging. Wilde weten hoe ik als baby was. Was ik vrolijk, wanneer kroop ik, wat vond ik lekker, had ik ook last van mijn eerste tandjes? Gelukkig kan ik met die vragen bij mijn vader terecht. Hij weet nog veel. Familieleden vertellen ook verhalen over mijn moeder, zeggen bijvoorbeeld dat Eva bepaalde trekjes van haar heeft. Dat vind ik fijn. Maar ik ben zo benieuwd hoe zij het vond om moeder te zijn, of ze ook onzeker was, of ze ondanks haar depressie wel die bijzondere band voelde.

Ook in de dagelijkse dingen mis ik haar. Ik fantaseer wel eens hoe fijn het zou zijn als ze nog leefde. Hoe heerlijk het zou zijn om met een trotse oma vol bewondering naar Eva te kijken, om zelf ook eens bemoederd te worden.

Mijn vader kreeg op mijn achtste een relatie met Ingrid. Onze band was heel goed. Ze heeft nooit geprobeerd mijn moeders plek in te nemen, maar ze was als een moeder voor me. Na anderhalf jaar noemde ik haar mama en dat voelde goed. Ik gunde haar zo om oma te worden. Helaas heeft ze dat niet meegemaakt. Op mijn dertigste overleed ze aan kanker. Dat was heel moeilijk. Ik vond het zo oneerlijk. Weer verloor ik mijn moeder.

De laatste maanden van haar leven waren intens. Mijn vader en ik hebben in die tijd en ook na haar dood emoties gedeeld. Voor het eerst spraken we ook goed over mijn eerste moeder. Dat was heel bijzonder.

Ik heb het verdriet een plek gegeven, maar soms krijg je weer een brokje voor je kiezen. Zoals na mijn bevalling. Het verdriet was er opeens weer. Het gemis van allebei mijn moeders. Ik vond het heel moeilijk om dat te accepteren. Ik wilde alleen maar blij zijn met Eva. Gewoon genieten. Maar dat gevoel overspoelt je. Dat was heftig. Als prille moeder ben je extra kwetsbaar, dan wil je de bevestiging dat je het goed doet. Bij je moeder lijkt alles meer vanzelfsprekend. Ze helpt je als iets niet goed gaat, vertroeteld je en bij haar hoef je je niet groot te houden. Dat mis ik nog het meest. Die onvoorwaardelijke liefde van een moeder.

Het verdriet is er nog, maar minder heftig dan die eerste maanden. Ik stond de pijn toe, gaf mezelf de ruimte om verdrietig te zijn. Ook heb ik contact gezocht met de stichting Moeders zonder moeder. Het is fijn om met lotgenoten te praten. Dan hoor je dat het niet raar is wat je voelt. Dat je geen slechte moeder bent als je even verdriet hebt. Je hoeft ook niets uit te leggen. Iedereen snapt dat ik het zwaar heb als ik in de stad een vrouw met haar kind en haar moeder vrolijk voorbij zie komen. Dat steekt. Ik heb een goede band met mijn schoonouders, ze staan altijd voor ons klaar. Het contact met mijn schoonmoeder is open en fijn. Maar het is toch anders.

Het is niet zo dat ik zielig ben. De dood hoort bij het leven, iedereen verliest iemand die hem lief is. Alleen kan dat verdriet je plotseling overvallen en daar moet je mee leren omgaan. Maar het verliezen van mijn twee moeders zorgt er ook voor dat ik heel erg geniet van wat er wel is. Het is zo mooi om moeder te zijn. Ik probeer echt van alle kleine dingen te genieten, want morgen kan alles anders kan zijn.Ik neem niets voor gewoon aan.’’

Tekst Michèle Hartog

De namen zijn op verzoek gefingeerd.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

1 × 2 =