De groep waar niemand bij wil horen

Niemand wil bij deze groep horen. Maar elke maand komt een aantal mensen met uitgezaaide kanker bijeen bij Inloophuis Pisa in Hoorn. Taboes worden doorbroken, emotionele dilemma’s besproken, ervaringen gedeeld en soms afscheid genomen. Er wordt gehuild, maar zeker ook gelachen.

De groep Leven met uitzaaiingen komt sinds twee jaar elke maand bijeen. Het is een veilige plek om onderwerpen te bespreken die spelen als genezing niet meer mogelijk is en het perspectief dus ingrijpend veranderd is. ,,Alles mag hier aan bod komen’’, vertelt begeleidster Wiek Luza. ,,Ook de dingen die taboe zijn, maar wel degelijk borrelen. Dus ja, we praten hier over bang zijn, over doodgaan en afscheid, over hoe dat zou kunnen gaan, over euthanasie. Als je moeilijke gedachten en gevoelens uit, kan er iets van de lading afgaan.’’

Rauwe emoties

De emoties tijdens de bijeenkomsten zijn soms rauw, maar de stemming is zeker niet bedrukt. De sfeer is intiem, er wordt gelachen en deelnemers gaan meestal opgelucht naar huis. ,,Iedereen kan hier zijn angsten, wanhoop en verdriet uiten, maar daar laten we het niet bij. We zijn er ook om mensen in hun kracht te zetten’’, benadrukt Wiek. ,,Steeds weer komen we terug bij de vraag: wat heb jij nodig om zo goed mogelijk om te gaan met jouw situatie. Want hoe schrijnend het ook is, het is nooit helemaal donker. We gaan op zoek naar mogelijke bronnen van hulp en troost. Wat is voor jou kwaliteit van leven en hoe zorg je dat je die zo goed mogelijk houdt. Door daar zo vertrouwelijk met lotgenoten over te praten gaan mensen over het algemeen opgelucht en bemoedigd naar huis. En dat is precies onze bedoeling.’’

Eén van de deelnemers is Ella Groskamp (48) uit Avenhorn. Ze kreeg in 2004 borstkanker. Na een geslaagde operatie en 35 bestralingen pakt ze haar leven weer op. Dat lukt, totdat artsen in 2009 uitzaaiingen ontdekken. ,,De grond zakte echt onder mijn voeten vandaan. Ik zag het helemaal niet aankomen. Ik was zo intens verdrietig en bang. Dat gevoel bleef een paar weken. Daarna kwam een soort oerkracht boven. Dat gaat zomaar niet gebeuren. De knop ging om en ik ga ervoor! Ik wil alles aangrijpen om zo lang en zo goed mogelijk op aarde rond te lopen.’’

Ella besluit haar voeding aan te passen, ze stopt met suiker, eet alleen vers, geen E-nummers, kleur-, geur- en smaakstoffen meer. Ze laat haar kwikvullingen vervangen, volgt trainingen om minder stress te hebben en bezoekt een mesoloog. ,,Ik voelde me een periode heel goed, net alsof ik helemaal niet ziek was. Alleen de laatste tijd gaat het minder. Ik heb last van mijn arm, lever, heupen en heb weinig energie. Het reguliere circuit kan me bijna niets meer bieden. Ik krijg hormoontherapie en als dit niet meer werkt halen ze chemo van de plank. Daar ben ik geen voorstander van. Ik duik het alternatieve circuit in. In Venlo is de stichting kankerbehandelen met hele goede resultaten. Ik ben benieuwd wat zij mij kunnen bieden.’’

Buitensluiten

Ella komt sinds de start van de groep Leven met uitzaaiingen bij Pisa. Natuurlijk zou ook zij daar liever geen onderdeel van zijn, maar ze is blij dat het bestaat. ,,Ik heb er veel aan. Ik vind het fijn om met elkaar in vertrouwen te praten en ook de moeilijke onderwerpen te bespreken. Voor mij is het goed om te horen hoe anderen communiceren met de buitenwereld en binnen hun gezin. Dat vind ik lastig. Ik ga niet zo snel zitten voor een gesprek. Ik wil het er niet altijd over hebben. Door erover te praten, wordt het zo echt. Maar bij Pisa is mij duidelijk geworden dat ik mijn gezin ook het gevoel kan geven dat ik ze buiten sluit door bepaalde dingen niet te vertellen. Dat is het laatste dat ik wil.’’

De bijeenkomsten zijn ook confronterend. Van de acht deelnemers zijn er inmiddels nog drie over. ,,Toen er in een paar maanden tijd meerdere mensen overleden, vroeg ik me af of ik dit nog wilde. Je wordt dan echt even met je neus op de feiten gedrukt. Maar ik blijf bij de groep want het voegt voor mij veel toe.’’

Geluksmomenten

Doordat Ella zich minder goed voelt, heeft ze besloten (voorlopig) te stoppen met werken. Ze werkte nog acht uur als assistent financieel adviseur bij de Rabobank, maar heeft daar nu geen energie meer voor. Ze vindt het moeilijk om dit los te moeten laten. ,,Voor mijn gevoel zet ik weer een stap in mijn ziekteproces. Ik moet weer iets inleveren. Maar de energie die ik nog heb, wil ik in mijn gezin steken. Dat is het allerbelangrijkste voor mij.’’

Ella geniet zoveel mogelijk samen met haar man en kinderen, ze fietst en wandelt veel en probeert zo normaal mogelijk door te leven. ,,De onbezonnenheid is eraf, maar ik kan intens genieten van hele gewone dingen. Ik was bang dat ik nooit meer echt gelukkig zou kunnen zijn, maar ik heb echt nog geluksmomenten.’’ Ella pauzeert even. ,,Ik blijf knokken. Ik zoek altijd naar iets waar ik in kan geloven. Dat geeft me kracht. En wie weet ga ik dan nog wel tien jaar mee.’’

Kader

Inloophuis Pisa is er voor mensen met kanker, hun naasten en nabestaanden. Op 10 oktober viert Pisa haar 5-jarig bestaan, toch is het nog vrij onbekend. Het NHD neemt de komende weken een kijkje bij de activiteiten van deze ontmoetingsplek.

Pisa in het kort

Bij Inloophuis Pisa aan de Draafsingel 59 in Hoorn kunnen mensen zonder afspraak binnenlopen voor een kop koffie en een gesprek. Daarnaast worden er activiteiten georganiseerd waaronder yoga, de cursus Krachtig kwetsbaar zijn, creatief atelier, koken voor nabestaanden en Zingen voor je leven. Bezoekers van alle leeftijden kunnen zich ook aansluiten bij een lotgenotengroep zoals Kindertijd, Chill@Pisa voor jongeren, Partnergroep en Leven met Uitzaaiingen.  Binnenlopen voor een gesprek is gratis, voor de meeste activiteiten wordt een kleine bijdrage gevraagd.

Het dagelijks werk wordt verricht door 15 vrijwillige gastvrouwen en 1 heer, de activiteiten worden begeleid door 3- professionals die een vrijwilligersvergoeding krijgen. het bestuur betsaat uit 5 vrijwilligers, coördinator Wiek Luza is een betaalde kracht voor 16 uur en werkt de overige uren op vrijwillige basis.

De kosten voor het inloophuis zijn zo’n 100.000 per jaar. Voor inkomsten is Pisa grotendeels afhankelijk van giften, sponsoracties, donaties, nalatenschappen en een klein deel subsidie. Nederland telt rond de 60 inloophuizen, waaronder ook in Medemblik.

NHD, serie over Inloophuis Pisa, oktober 2014

‘Ik ben uit mijn ei gekropen’

Een witte bol met mystieke blauwe binnenkant, een rood boomblad met gouden randje en een schilderij waar licht en donker in elkaar overlopen. Tijdens het creatief atelier van Inloophuis Pisa gaan deelnemers met hun handen aan de slag. Zonder opdracht, ze maken wat in ze opkomt.

Elke twee weken is er creatief atelier bij Pisa. Meestal zijn er zo’n zes deelnemers, zijn het er meer dan verhuist de creatieve ochtend naar de woonkamer of de tuin. De activiteit start met het aansteken van een kaarsje. De zes aanwezige dames en begeleidster Sandra Smits branden een lichtje voor wie dat nodig heeft. Daarna gaat iedereen aan de slag met klei, keramiek of verf en kwast.

Suus Wolters (47) uit Twisk werkt aan een klein schilderij. Voor haar staat een witte bol met prachtige blauwe binnenkant. ,,Dit ei symboliseert het proces dat ik heb meegemaakt’’, vertelt ze. ,,Ik kwam hier binnen als grijze muis. Sinds mijn ziekte heb ik klachten, van littekenweefsel waardoor ik mijn arm slechts een stukje op kan tillen tot zo’n dertig opvliegers per dag. Ik heb van alles geprobeerd om van die klachten af te komen. Niets hielp. Bij Pisa heb ik geleerd om dingen te accepteren zoals ze zijn. Die ongemakken horen bij mij. Ik heb de frustratie losgelaten en dat heeft me veranderd. Ik ben hier echt uit mij ei gekropen.”

Vervroegde overgang

In oktober 2012 werd bij Suus borstkanker geconstateerd. Ze kreeg bestraling, chemotherapie en een borstsparende operatie. Doordat de tumor hormoongevoelig was, werd ze vervroegd de overgang in gejaagd. ,,Toen ik de diagnose kanker kreeg, bleef ik zo stoer. Ik was sterk, hield me groot, ging in de overlevingsstand. Samen met mijn man run ik een reclamebureau en ik deed er alles aan dat het werk en thuis alles door kon gaan. Vriendinnen gingen mee naar het ziekenhuis, zodat Sjef kon blijven werken. Emoties drukte ik weg, maar het was zwaar. Vooral de chemo. Ik voelde me zo beroerd, liep op mijn tandvlees. Ik heb het afgemaakt, maar was labiel en kwetsbaar. Op het moment dat anderen dachten dat het goed ging omdat ik de kanker had overwonnen, stortte ik in. Opeens viel het kwartje wat er allemaal was gebeurd en wat voor narigheid ik eraan over had gehouden.”

Ze volgde het revalidatieprogramma Herstel & Balans bij sportschool Frits van der Werff. Daar werd een rondleiding georganiseerd bij Pisa. Suus had er wel eens van gehoord, maar haar beeld was niet bepaald vrolijk. ,,Ik had associaties met een sterfhuis, waar patiënten vanuit bedjes tv keken. Heel eng, leek me. Wat was ik verbaasd toen ik hier kwam. Het was hartstikke leuk!” Suus begon met een cursus H-yoga , speciaal voor mensen met kanker. Ze deed ook mee met Theatergroep Spelen voor je leven. ,,Pisa is een veilige omgeving waar iedereen mijn woede, verdriet en angsten snapt. In de buitenwereld laat ik die gevoelens niet zo snel zien. Ik wil niet dat mensen denken dat ik zwak ben, dat ik soms hulp nodig heb. Hier kan ik het uiten zonder uitleg. Niemand probeert het op te lossen. Dat kan ook niet. Maar het laten gebeuren, voelen dat dat mag, dat is fijn. Voor het eerst kan ik ook het gevoel toelaten dat ik af en toe heel klein ben. Dat maakt me uiteindelijk sterker.”

Tumorhumor

Er wordt veel gelachen tijdens het creatief atelier. Over alledaagse dingen, maar net zo goed over ‘tumorhumor’. ,,Haha hier mag dat’’, lacht een deelneemster. Suus: ,,Sinds mijn borstsparende operatie loopt een tekst op mijn T-shirt scheef. Daar maken we grappen over. En over dat een man in de supermarkt vast dacht dat ik hem leuk vond, want ik werd vuurrood toen hij me wat vroeg. Haha hij hoeft natuurlijk niet te weten dat dat opvliegers waren. Het is lekker om dat hier met een lach te bespreken. Net als dat we het over onze relaties kunnen hebben. Wat er allemaal verandert thuis, seksualiteit en hoe je kanker bespreekt met de kinderen. Dat zijn onderwerpen waar ik het niet met mijn vriendinnen over kan hebben.”

Verdriet is er ook. Begeleidster Sandra Smits zorgt ervoor dat deelnemers niet met een extra zorg naar huis gaat. ,,Er is ruimte voor iedereen in elke fase van de ziekte. Soms zijn de emoties heel heftig omdat iemand net heeft gehoord dat hij uitbehandeld is. We praten erover, maar we sluiten het ook samen zoveel mogelijk af zodat niemand met een rot gevoel naar huis gaat. Heeft iemand extra steun nodig, dan kan ik terugvallen op de gastvrouwen. We werken als team samen om iedereen dat te bieden wat nodig is.”

Suus is blij met Pisa. Ondanks verschillende ongemakken die de ziekte met zich mee brengt, is ze vrolijk, voelt ze zich sterk en meer zichzelf dan voor de ziekte. Pisa bracht haar ook hoop. ,,Natuurlijk was ik bang om dood te gaan. In mijn omgeving overleed een vrouw toen de kanker terugkwam. Dat was ook mijn angst. Nog een keer betekent einde verhaal. Hier bij Pisa heeft een vrouw al drie keer kanker overleefd. Dus dat kan. Kanker is niet het einde van de wereld.”

Kader

Inloophuis Pisa is er voor mensen met kanker, hun naasten en nabestaanden. Op 10 oktober viert Pisa haar 5-jarig bestaan, toch is het nog vrij onbekend. Het NHD neemt de komende weken een kijkje bij de activiteiten van deze ontmoetingsplek.

Pisa in het kort

Bij Inloophuis Pisa aan de Draafsingel 59 in Hoorn kunnen mensen zonder afspraak binnenlopen voor een kop koffie en een gesprek. Daarnaast worden er activiteiten georganiseerd waaronder yoga, de cursus Krachtig kwetsbaar zijn, creatief atelier, koken voor nabestaanden en Zingen voor je leven. Bezoekers van alle leeftijden kunnen zich ook aansluiten bij een lotgenotengroep zoals Kindertijd, Chill@Pisa voor jongeren, Partnergroep en Leven met Uitzaaiingen.  Binnenlopen voor een gesprek is gratis, voor de meeste activiteiten wordt een kleine bijdrage gevraagd.

Het dagelijks werk wordt verricht door 15 vrijwillige gastvrouwen en 1 heer, de activiteiten worden begeleid door 3- professionals die een vrijwilligersvergoeding krijgen. het bestuur betsaat uit 5 vrijwilligers, coördinator Wiek Luza is een betaalde kracht voor 16 uur en werkt de overige uren op vrijwillige basis.

De kosten voor het inloophuis zijn zo’n 100.000 per jaar. Voor inkomsten is Pisa grotendeels afhankelijk van giften, sponsoracties, donaties, nalatenschappen en een klein deel subsidie. Nederland telt rond de 60 inloophuizen, waaronder ook in Medemblik.

NHD, serie over Inloophuis Pisa, augustus 2014

‘Zo kom je weer eens in de kroeg’

Een vrijblijvende vrijdagmiddagborrel met hapjes en drankjes, leuk publiek en lekkere muziek. Dat misten Nancy Wilhelmus en Nathalie Bakker in Hoorn. Vandaar dat ze zelf het initiatief hebben genomen voor een ‘vrijmibo’, telkens op een andere locatie. Aanstaande vrijdag is de borrel bij Brasserie Buiten aan het Kleine Oost.

Wilhelmus en Bakker komen niet uit de horeca. Ze vinden het alleen wel heel gezellig om op vrijdagmiddag te borrelen met een leuke groep mensen. Voorheen gingen ze daarvoor nog wel eens naar Amsterdam, sinds kort organiseren ze zelf maandelijks een borrel in Hoorn. ,,Hoorn is zo leuk, maar de kroegen zijn hier vaak leeg tot middernacht. Zonde, want niet iedereen heeft zin om zo laat te beginnen en pas ’s ochtends weer thuis te komen’’, vertelt Wilhelmus. ,,Vandaar dat we besloten zelf borrels vanaf 18 uur te organiseren. Ideaal voor na het werk en je hebt tenminste nog wat aan je weekend.’’

Het duo maakte een account aan op facebook, benaderde horecaondernemers en nodigde mensen uit. Bij de eerste vrijmibo was ruim zeventig man, vorige maand werd er door zo’n 200 man geborreld, gedanst en gefeest. De maandelijkse borrel is telkens op een andere locatie. De klinker, Bij Wijnand en JP Coen zijn al geweest, vrijdag is Brasserie Buiten aan de beurt. Iedereen is welkom, mensen moeten zich alleen aanmelden bij de vrijmibo-account op facebook zodat er een inschatting gemaakt kan worden van het aantal bezoekers, vol is vol, er is geen entree en hapjes en live muziek worden verzorgd. ,,We willen niet vastzitten aan een bepaalde kroeg. Op deze manier profiteren alle horecaondernemers ervan. Ze hebben vaak weinig te doen totdat de deuren moeten sluiten, nu is het al vroeg lekker druk’’, aldus Bakker. ,,Het publiek is vooral dertig tot veertigplus. We horen van veel mensen dat ze al tijden niet meer in de kroeg kwamen. Ze hadden geen zin om tot middernacht te wachten op de drukte of wilden het niet zo laat maken. Superleuk dat juist die groep weer de kroeg induikt.’’

Geen entree

De initiatiefneemster verdienen niets aan de borrels, ze doen het gewoon voor de gezelligheid. ,,Onze enige verzoek is dat wij die avond zelf gratis drinken en dat de ondernemers voor wat hapjes zorgen. Soms willen ze ons als dank mee uit eten nemen. Dat mag natuurlijk wel’’, lacht Bakker. ,,We krijgen allerlei adviezen hoe wij hier geld mee kunnen verdienen. Dat is helemaal niet onze insteek. We vinden het leuk als iedereen een mooie avond heeft. De uitbaters, het publiek en wij zelf natuurlijk.’’ Wilhelmus vult aan: ,,We vinden het superleuk om dit te organiseren. Iedereen is zo enthousiast, dat geeft een kick. De eerste keer waren we enorm gespannen. Zouden we de halve avond alleen aan de bar zitten of zou de kroeg juist overspoeld worden met mensen? Het ging gelukkig goed en sindsdien groeit het aantal bezoekers. We zijn best trots op dit succes.’’ Bij Buiten is er vrijdag vanaf 18 uur live muziek en de bbq wordt aangestoken. Er zijn gratis hapjes, maar voor de liefhebbers ook saté en hamburgers voor een schappelijke prijs. Bij slecht weer gaat het feest door onder een overkapping. Na deze borrel houden Bakker en Wilhelmus een zomerstop tot september. Het is nog een verrassing waar de vrijdagmiddagborrel daarna wordt gehouden.

Juni 2013  

Babyhapjes van niet-alledaagse ingrediënten

Na een half jaar fles-of borstvoeding is een baby toe aan de eerste echte hapje. Maar wat mag zo’n kleintje allemaal? Tijdens de workshop Babycooking in Lambertschaag leren kersverse en aanstaande ouders hoe ze hun baby vanaf de allereerste hap lekker en gezond kunnen laten eten.

Quinoa, zoete aardappel, polenta en amandelmeel. Dat zijn voor de meeste ouders geen gebruikelijke ingrediënten als eerste hap voor hun kind. Toch zijn hier volgens Mariska Rinkel, diëtist van de Omring, al snel lekkere en gezonde gerechten van de maken voor de kleine. ,,Vanaf een maand of zes beginnen ouders meestal met de eerste hapjes. Vaak eerst wat fruit en daarna aardappel, wortels en andere groenten’’, vertelt Rinkel die de workshop Babycooking in De Kooksalon in Lambertschaag verzorgt. ,,Ouders denken dat baby’s in het begin vooral veel niet kunnen eten, ik laat vandaag zien dat ze eigenlijk heel veel wel mogen. Het is juist goed om het eerste jaar te variëren in voedsel. Als ze veel smaken ervaren, worden het makkelijke eters. Wissel ook de temperatuur van het eten. De ene keer warm, de andere keer wat kouder. Dat is handig als je later eens geen mogelijkheid hebt om het eten op te warmen.’’

In drie uur krijgen de deelnemers informatie over gezonde voeding, een blinde proeftest om onder andere het verschil tussen verse hapjes en potjes aan te tonen en er worden zoutloze gerechten gemaakt die zowel lekker voor baby als ouder zijn. Op het menu staan onder andere een rode linzensoep, risotto met venkel en pastinaakpeeramandelmeelkerrie. Na het koken worden de gerechtjes geproefd en mee naar huis genomen voor de kleintjes. Samen met de recepten en het kookboek ‘Samen aan tafel’ van Gees van Asperen, initiatiefnemer van de workshop. ,,Ik had nooit eerder pastinaak geproefd’’, lacht Annemarie Breedijk (26) uit Venhuizen. ,,Hartstikke leuk om eens met andere ingrediënten te koken. Zoete aardappel en rode linzen eet ik ook nooit. Ik zie het wel liggen in de supermarkt, maar geen idee wat je ermee kan doen.’’ Breedijk schreef zich in voor de workshop omdat ze haar dochter Britt van zes maanden gezonde voeding wil geven. Ze krijgt sinds kort naast melk wat hapjes fruit, een broodkorst en hapjes wortel en haar moeder wil graag weten wat ze nog meer allemaal zou mogen. ,,Ik zat er echt wel een beetje mee wat Britt wel en niet mag. Ik wil geen potjes, maar ook niet elke avond hetzelfde. Daarom is deze workshop ideaal. In het kookboek staan lekkere recepten, ik heb zelf nieuwe ingrediënten geproefd die heel lekker zijn en het blijkt ook allemaal best makkelijk te maken.’’

De zwangere Chantal Biersteker (29) uit Hem is ook enthousiast over de workshop. Haar vriend Rob is niet gek op groente, waardoor ze extra gemotiveerd is om hun baby gezond en gevarieerd te laten eten. ,,Het lijkt me leuk om straks lekker en gezonde maaltijden te maken voor ons kindje. Wie weet gaat Rob het dan ook nog lekker vinden’’, lacht ze.

April 2013

The Bootcamp Company start tijdelijk gratis bootcamp voor kinderen

De komende maand kunnen kinderen van 8 t/m 12 jaar gratis meetrainen op woensdagmiddag bij The Bootcamp Company in Hoorn. De sportinstructeurs willen zo kinderen motiveren om naar buiten te gaan en meer te bewegen. De kennismaking is gratis, bij voldoende animo wordt de Bootcamp 4 kids voor een ‘laag tarief’ aangeboden.

In het Streekbos is Bootcamp 4 Kids vorige maand van start gegaan. Er doen rond de twintig kinderen. Zeger Schoenmaker van The Bootcamp Company hoopt in Hoorn veel meer jongeren in beweging te krijgen. ,,Het is zonde dat er in Bovenkarspel zo weinig kinderen meedoen. We hebben daar niet genoeg kunnen doen aan de communicatie. In Hoorn gaat het anders. We hebben een aantal Hoornse ondernemers aangetrokken om te helpen. Zij zijn enthousiast en sponsoren ons initiatief. Daardoor kunnen we flyers op scholen verspreiden en banners ophangen. Er is nu meer bekendheid, dus we hopen op veel deelnemertjes. De kinderen die in Bovenkarspel trainen en hun ouders vonden het superleuk. Wat dat betreft is het een succes.’’

The Bootcamp Company wil met dit initiatief kinderen in beweging brengen. ,,Het is algemeen bekend dat kinderen te weinig buiten spelen en te dik worden. Daar willen wij wat aan doen’’, zegt Schoenmaker strijdvaardig. ,,De training is een aangepaste vorm van bootcamp. We doen geen saaie squats, maar werken wel aan conditie, lenigheid en spierkracht. Alles gebeurt in actieve spelvormen zoals tijgeren, tikkertje met opdrukken en in groepen een pallet naar de overkant slepen. Kinderyoga is ook een onderdeel, om kinderen goed te laten ademen en tot zichzelf te komen.’’ De eerste maand zijn de lessen gratis om kinderen kennis te laten maken met bootcamp en te enthousiasmeren. Bij voldoende animo wil The Bootcamp Company de lessen als vast onderdeel in het programma zetten. ,,We houden het laagdrempelig want lekker sporten in de buitenlucht moet voor elk kind mogelijk zijn. Wat het bedrag wordt weten we nog niet, maar ons doel is echt dat iedereen mee kan blijven trainen. Wie weet is een laag tarief mogelijk met sponsoren, anders bedenken we een andere manier. Maar eerst wachten we af hoeveel kinderen zich aanmelden voor deze gratis maand.’’

In Hoorn wordt er woensdag 1 mei van 14 tot 15 uur getraind in het Julianapark. De eerste tien aanmeldingen zijn binnen. Er zijn altijd twee sportinstructeurs aanwezig en afhankelijk van het aantal deelnemers komen er meer. ,,We hebben goede instructeurs achter de hand om zo de kwaliteit te waarborgen. De kinderen zijn bij ons in goede handen’’, aldus Schoenmaker.

April 2013 

 

 

Dansen voor het goede doel

Drie uur lang dansen op Latijns-Amerikaanse muziek onder leiding van enthousiaste instructeurs. Zondag 15 januari is er een zumbathon in De Dars in Wervershoof. Niet alleen leuk om te doen, deelnemers steunen tevens het goede doel.

Deze zondag is van 11 tot 14 uur de eerste Zumbathon voor het goede doel. De organisatoren ZumbaFun, Swing with Sandra de Wit, Dance Masters van der Linden en De Dars willen er een jaarlijks evenement van maken. ,,Ik speelde al langer met het idee van een Zumbathon’’, vertelt Margriet Veldhuisen van ZumbaFun in Hoogkarspel. ,,Gewoon omdat het heerlijk is om drie uur lang te dansen en er met elkaar een gezellig evenement van te maken. Je doet het niet alleen voor jezelf, maar je steunt er meteen goede doelen mee. Dat vind ik belangrijk.’’

Deelnemers kunnen meedoen voor een minimale sponsorbijdrage van €20, maar de organisatoren hopen dat zij zich voor meer willen laten sponsoren om zoveel mogelijk geld op te halen. De opbrengst gaat naar Inloophuis Pisa in Hoorn, een inloophuis voor mensen met kanker en hun naasten en Pink Ribbon. ,,We zijn zelf ontzettend enthousiast en ook van deelnemers krijgen we leuke reacties. Mensen bedenken acties, zoals een stel dat 12,5 jaar getrouwd is voor het feest sponsorgeld vraagt of mensen die als verjaardagscadeau geld vragen voor het goede doel.’’

De initiatiefneemster koos voor een landelijk en een regionaal goed doel. Ze hoopt hiermee meer bekendheid te krijgen voor Pisa, een plek waar ze niet onbekend mee is. ,,De coördinator van Pisa danst bij mij en zo heb ik daar een aantal workshops en verwendagen georganiseerd. Daarnaast heb ik kanker van dichtbij meegemaakt, dus weet hoe belangrijk het is dat iemand met kanker en de naasten een plek hebben waar ze terecht kunnen met vragen, herkenning, erkenning of een steuntje in de rug. Maar ook Pink Ribbon doet belangrijk werk met onderzoek naar borstkanker. De deelnemers kiezen zelf aan welk doel ze geld willen schenken.’’ Veldhuisen trommelde een aantal collega’s op en ook zij waren meteen enthousiast over het idee. Samen hebben ze een schema in elkaar gedraaid, mensen benaderd, reclame gemaakt en leuke cadeaus laten sponsoren die onder de deelnemers met een sponsorbedrag boven de €100 worden verloot. Degene die het hoogste bedrag ophaalt, wint een weekend in een bungalowpark op de Veluwe.

Zumba-ervaring is geen vereiste, maar een beetje goede conditie is wel handig. Al hoeven de dansers niet perse de volle drie uur met hun heupen te draaien als dat te zwaar is. De teller staat op dit moment op 160 deelnemers, maar Veldhuisen hoopt nog op een flink aantal last minute inschrijvingen.,,We hebben plek voor 300 man, maar ons streven is ongeveer 200. dat zou echt geweldig zijn. Geen idee hoeveel geld we daarmee zullen ophalen. Dat wordt heel spannend.’’

2012 

 

 

 

Niet langer in het diepe

Als je baby te vroeg geboren wordt, heeft dat een enorme impact. De eerste weken moet zo’n kleintje in de couveuse knokken voor zijn leven. In plaats van een roze wolk komen ouders terecht in een emotionele rollercoaster. Eenmaal thuis zijn die zorgen en onzekerheid niet direct verdwenen. Vandaar dat de Wijngaardenpoli van het Westfries gasthuis ouders van couveusekindjes ook thuis intensief begeleidt.

De Wijngaardenpoli is na een proefperiode van twee jaar, afgelopen januari officieel begonnen. De poli is opgezet voor de nazorg van te vroeg geboren baby’s. Uit onderzoek bleek dat ouders thuis een kloof ervoeren. ,,Ouders hebben weken in de stress gezeten en zijn extra gespannen als hun kindje eindelijk naar huis mag. Die overgang is heel groot. Ze zijn onzeker of ze het goed doen en of hun baby echt wel zonder alle zorg en controles kan’’, vertelt verpleegkundige Trees Huntington. ,,Ouders konden terecht bij het consultatiebureau, maar de jeugdverpleegkundigen zijn niet bekend met de voorgeschiedenis, kennen de baby’s en de ouders nog niet. Vandaar dat ouders vaak naar de afdeling neonatologie belden met vragen of voor geruststelling. Om dat gat te dichten, is de nazorgpoli opgericht. Onze verpleegkundigen werken ook op de afdeling neonatologie, dus we kennen elkaar, weten welke problemen of complicaties er zijn geweest en kunnen daar veel beter op in spelen.’’

Bij de nazorgpoli komen jaarlijks zo’n 80 kinderen die bij de geboorte jonger zijn dan 34 weken, lichter dan 1500 gram of met andere opstartproblemen. Zij worden het eerste half jaar begeleidt door een team van kinderarts, verpleegkundigen van de afdeling neonatologie, fysiotherapeut en logopedist. De nazorgpoli is vrij uniek in Nederland. ,,We zijn als pilot begonnen en vanwege de goede resultaten en positieve reacties, is het plan om meerdere nazorgpoli’s te beginnen’’, vertelt kinderarts Madelon Brand. ,,Het is heel waardevol dat ouders op één plek terecht kunnen voor alle zorg. En voor herkenning en erkenning van bepaalde problemen waar anders ouders niet tegenaan lopen. Want eenmaal thuis verloopt de ontwikkeling anders dan bij leeftijdsgenootjes.’’ Couveusebaby’s hebben hun eigen groeicurve en voor de ontwikkeling wordt gerekend vanaf de uitgerekende datum. Dat betekent bijvoorbeeld op latere leeftijd pap, een boterhammetje of vlees, maar ook de motorische ontwikkeling zoals het hoofd optillen, rollen en kruipen moet de eerste twee jaar gecorrigeerd worden. ,,Verpleegkundigen van het consultatiebureau weten niet altijd wat het inhoudt als een kind veel te vroeg wordt geboren. Niet zo gek, want zij hebben meestal te maken met gezonde kinderen met een normale ontwikkeling. Maar het maakt ouders onzeker als ze horen dat hij kind vreselijk achterloopt, terwijl dat vanwege de gecorrigeerde leeftijd niet zo is. Die onzekerheid en twijfels kunnen ouders de eerste maanden juist niet gebruiken’’, aldus Huntington. Premature kindjes kunnen thuis ook onrustiger zijn of meer moeite hebben met nieuwe stappen, zoals het eten van vast voedsel. ,,Kleintjes die aan de beademing hebben gelegen, hebben veel negatieve prikkels in hun mond gehad. Dat gevoel kan weer opspelen bij het eten van vast voedsel’’, vertelt logopediste Irene Spaans. ,,Ouders kunnen erg onzeker worden als eten thuis niet lukt, zeker omdat hun kleintje moet groeien. Wij helpen ze voordat problemen te groot worden. Dat werkt. Door de juiste nazorg voelen ouders zich vanuit de beschermde omgeving van neonatologie niet langer in het diepe gegooid.’’

Na een half jaar gaan de baby’s voor controle bij het consultatiebureau. De medewerkers van de Wijngaardenpoli proberen de overdracht zo goed mogelijk te laten verlopen. De jeugdverpleegkundigen krijgen ook extra trainingen waar ze op moeten letten bij vroeggeboorte. ,,Zoals de hechting tussen ouders en kind. Die kan moeizamer verlopen doordat ze de eerste periode minder tijd met elkaar hebben doorgebracht en erg leunden op de steun van de verpleegkundigen’’, vertelt de kinderarts. ,,In de praktijk blijkt de overdracht niet altijd goed te verlopen, dus we werken aan verbetering. We merken ook dat niet alle jeugdverpleegkundigen blij zijn dat de zorg uit handen is genomen. Gelukkig zien de meesten de poli, net als de ouders, als een hele mooie aanvulling.’’

2012

Praten met je baby

Al voordat je baby kan praten, kan hij op allerlei manieren communiceren. Door te huilen, lachen, jengelen, verbaasd te kijken of een pruillip te trekken maakt hij duidelijk hoe zich voelt of dat hij iets nodig heeft. Maar met gebaren kunnen kinderen van 9 maanden tot 2 jaar nog veel meer vertellen. Om ze dat te leren, start volgende week op diverse locaties in West-Friesland de cursus babygebaren van Zing, Speel en Gebaar.

Martine Dol van Zing, Speel en Gebaar zingt een liedje samen met een grote knuffelbeer die bij haar op schoot zit. Ze maakt allemaal gebaren bij de tekst. Zo beeldt ze met haar handen slapen, eten, een koe, zwaaien, huis en knuffelen uit. Het is een introductie op de nieuwe cursus die bij voldoende aanmelding volgende week van start gaat in Hoorn, Hoogwoud en De Goorn. De tien kinderen van 6 maanden tot 2 jaar die met hun ouders naar de introductie in kinderdagverblijf Zonnelicht in Hoorn zijn gekomen begrijpen er nog niet zoveel van, maar fascinerend vinden de meesten Martine en haar gebaren wel. Sommigen trommelen enthousiast mee op een houten trommel, andere kleintjes kijken vol verbazing rond en een aantal vindt vooral het speelgoed wat op de grond ligt interessant. ,,De cursus lijkt me heel leuk, maar Madelief kan zich niet zo lang ergens op concentreren’’, vertelt Claudia van den Brink uit Amsterdam over haar dochter van zestien maanden. ,,Ze is nu ook meer bezig met andere dingen. Ze loopt liever rond, wil van alles ontdekken en bekijken. Ze heeft geen geduld om op schoot te zitten om te zingen en te gebaren. Jammer, want het lijkt mij heel leuk. Zeker omdat het een positieve uitwerking heeft op de taalontwikkeling.’’

Tijdens de cursus leren ouders samen met hun kleintjes met muziek, rijm en spel zo’n honderd gebaren. Van slapen en eten tot vogel en boom, van stop tot ballon en wacht tot papa. Door de gebaren vaak te herhalen, gaan kinderen ze nadoen en begrijpen. Zo kunnen ze nog voordat ze kunnen praten, dingen uitbeelden. Volgens Dol staan gebaren de taalontwikkeling niet in de weg, maar zijn er onderzoeken waaruit blijkt dat de taalontwikkeling door gebarentaal zelfs voorloopt. Maar bovenal is het volgens haar gewoon leuk om samen met je kindje bezig te zijn. ,,Het is zo bijzonder om met je baby te communiceren, nog voordat hij kan praten’’, vertelt ze. ,,Met eenvoudige gebaren kunnen baby’s zeggen wat ze voelen, zien of willen. Je krijgt zo een kijkje in de belevingswereld van je kleintje. Je begrijpt elkaar beter. Een dreumes van een jaar kan met gebaren zeggen dat hij honger of dorst heeft of naar bed wil, maar kan ook bij de dierentuin uitbeelden welke dieren hij allemaal ziet. Dat is leuk, maar je voorkomt ook een hoop frustraties. Als ouder sta je minder machteloos, doordat je begrijpt wat je kind bedoelt.’’

De cursus van zes weken is bedoeld voor kinderen van 9 tot maanden tot twee jaar. Jonger kan ook, dan duurt het alleen langer voordat ze de eerste gebaren zullen maken. De leidster deed de cursus toen haar zoontje zeven maanden was. ,,Hij vond de liedjes heel leuk, maar reageerde de eerste maand verder nergens op. Ik dacht dat hij het niet snapte. Hij is gefascineerd door licht en telkens als hij naar een lampje keek, maakte ik het gebaar dat erbij hoort. Opeens deed hij het zelf terwijl hij naar een lamp keek. Geweldig! Hij leerde er steeds meer gebaren bij. Als hij wilde slapen, legde hij zijn handjes naast zijn wang en als hij een vogel hoorde, fladderde zijn armpjes in de lucht.’’

De meeste ouders zingen en gebaren tijdens de introductie enthousiast mee. Hoewel de reacties na afloop positief zijn, schrijft alleen niemand zich in. Een aantal ouders had een ander idee van de cursus. ,,Als nieuwe moeder weet je niet altijd wat je kind bedoelt. Mijn zoontje slaat mij opeens af en toe. Ik wil graag weten waarom hij dat doet. Ik dacht dat we uitleg zouden krijgen over de dingen en gebaren die kinderen al maken en niet dat we ze zelf gebaren moeten leren. Ik zie mezelf namelijk geen varken uitbeelden bij de kinderboerderij. Dat kan ook leuk zijn, maar is niks voor mij’’, aldus Adna Zevenhek uit Alkmaar.

De kosten voor zes lessen van 45 minuten bedragen 95 euro. Dat is inclusief het boek “Zie je wat ik zeg?” van Nadine Meijer met ruim 170 babygebaren. Meer informatie: www.zingspeelgebaar.nl

2012

 

Hondenvereniging zoekt trainers

Andrea van Laar zit met de handen in het haar. Al twintig jaar is ze verbonden aan Hondenvereniging Hoorn en omstreken. Nu dreigt de club vanwege gebrek aan trainers op te moeten doeken. Dat wil zij, samen met de andere leden, voorkomen.

Hondenvereniging Hoorn en omstreken viert dit jaar het 25 jarig jubileum. Dat zou een blijde gebeurtenis moeten zijn, maar het loopt allemaal anders. Door ziekte en andere omstandigheden is het aantal trainers teruggelopen van zes naar vier, waarvan er tegen de zomer nog eens twee zullen afvallen. Als daar geen nieuwe vrijwilligers voor in de plaats komen, moet de club noodgedwongen stoppen. ,,Doodzonde’’, meent trainster Andrea van Laar. Zij wil proberen een doorstart te maken door nieuwe trainers aan te trekken. ,,De trainers die hier altijd hebben gewerkt en de vereniging hebben opgestart hebben fantastisch werk gedaan. Dat kan toch niet zomaar verdwijnen?’’

Er wordt op het terrein van de Boxerclub in Wognum les gegeven op de maandag en dinsdagavond en in de zomer is er een cursus behendigheid op zondagochtend. Om de lessen door te laten gaan, zijn er volgens Van Laar zo’n vier extra trainers nodig. Vrijwilligers met of zonder diploma die ervaring hebben met honden, enthousiast zijn, iets over kunnen brengen, natuurlijk evenwicht hebben en de juiste inzet en instelling. ,,Wij leiden de nieuwe trainers zelf op. Ze lopen mee met onze trainers. Zij kunnen door hun jarenlange ervaring adviezen en tips geven’’, vertelt Van Laar. ,,Nieuwe trainers moeten natuurlijk wel feeling met honden en mensenkennis hebben. Ze moeten het leuk vinden om een goede combinatie te maken van baas en hond.’’

Hondenvereniging Hoorn en Omstreken werkt met een systeem van straffen en belonen. Ook proberen de trainers zoveel mogelijk in de geest van de immens populaire hondenfluisteraar Cesar Millan te trainen. ,,Het gaat erom dat zowel de hond als de baas plezier heeft in de training. De honden leren tijdens de gehoorzaamheidstrainingen op een speelse manier goed luisteren. Daarbij hoort niet trekken aan de lijn, komen als je roept, naar de plaats gestuurd worden, sociaal gedrag ten aanzien van honden en mensen en bijvoorbeeld staan en betasten, wat handig kan zijn bij de dierenarts.’’

Het werk is op vrijwillige basis. Dat houdt volgens de vereniging niet in dat het vrijblijvend is. Er worden trainers gezocht die zich echt in willen zetten. Die elke week met hun schoenen in de modder willen staan. In de koud, met wind, maar ook genietend tijdens een zomerse avond. ,,Misschien is het in deze tijd lastig om mensen te vinden die zich belangeloos in willen zetten voor een vereniging. Aan de andere kant zijn er zoveel hondenliefhebbers. Baasjes die met liefde hun eigen hond en andermans hond trainen. Naar die mensen zijn wij op zoek.’’ Wat deze club volgens Van Laar zo speciaal maakt, is de combinatie leerzaam en gezelligheid. ,,Elke week neemt er wel iemand iets lekkers mee. Een zelfgebakken appeltaart of andere koek. Heerlijk’’, zegt Van Laar enthousiast. Naast de gemoedelijke sfeer is volgens de trainster ook de lage contributie een groot pluspunt van Hondenvereniging Hoorn en Omstreken. ,,Huisdieren zijn duur en zeker als je meerdere honden hebt, kunnen de bedragen voor training aardig oplopen. Wij vinden het belangrijk dat iedereen kan komen, want veel mensen kunnen wel wat hulp gebruiken bij de opvoeding van hun hond. Vandaar dat wij de vereniging laagdrempelig houden.’’

Geïnteresseerden kunnen contact opnemen met Andrea van Laar: andreavanlaar@hotmail.com. Meer informatie: www.hondenvereniginghoorn.nl

2011 

 

Sepehr geeft oude kleding tweede leven tijdens workshop

Een kledingkast vol saaie kleding dat nodig aan vernieuwing toe is? Of een jurkje dat je maar niet weg kunt doen, maar eigenlijk nooit meer draagt? Designer Sepehr Maghsoudi biedt in zijn Hoornse atelier uitkomst met workshops om kleding te pimpen.

Sepehr is dolenthousiast. Zijn try-out pimp-workshop is achter de rug en het was een groot succes. Zeven meiden kwamen met verschillende kledingstukken om te veranderen, de designer toonde de nieuwste trends met behulp van mood-boards, er waren luxe hapjes, verse sapjes en wijn. Volgens Sepehr een gezellige, maar vooral leerzame avond. ,,We hebben allerlei kleding verknipt, veranderd en mooi gemaakt’’, vertelt Sepehr. ,,Alleen was het te veel voor één avond. Zo lukt het gewoon niet om een jurk in een paar uur totaal te verbouwen of een blouse en T-shirt te combineren tot één hip item. Daar gaat meer tijd in zitten.’’ Vandaar dat Sepehr verschillende workshops voor maximaal vijf personen aanbiedt: een avond om kleding te pimpen met kralen, applicaties, stukjes stof, kant of een zeefdruk en een meerdaagse workshop om kleding om te toveren tot een totaal nieuw item. Maar een workshop met kleding- en kleuradvies of een sjaal maken is ook mogelijk.

Sepehr verhuurt zichzelf bovendien met zijn actie ‘Geef een Sepehr cadeau’. ,,Mannen houden meestal niet van winkelen en vrouwen vinden het leuk om verrast te worden. Wat kan je als man dan beter doen dan mij cadeau te geven?’’, zegt Sepehr met een brede lach. ,,Ik kan bij de mensen thuis komen met allerlei stoffen en voorbeelden om samen iets unieks te ontwerpen. Of ik kijk naar de kledingkast van een vrouw en adviseer over combinaties en kledingstukken die ik kan vermaken en verbouwen. Zo krijg je op maat gemaakte, originele items, helemaal in jouw eigen stijl.’’ De designer uit Hoorn bedenkt deze workshops en actie niet zomaar. Zijn creatieve brein heeft er meer bedoeling mee dan hippe items te creëren. ,,Green fashion is helemaal in’’, vertelt hij. ,,Ik doe daar zelf ook zoveel mogelijk mee. Het is doodzonde dat mensen kleding na een paar keer dragen weggooien. Al is een model verouderd, de stof kan nog heel mooi zijn. Of je kan delen gebruiken om iets anders te creëren. Door kleding te pimpen wordt alles op een creatieve manier hergebruikt. Dat is beter voor het milieu, voor de portemonnee en geeft bovendien veel meer voldoening.’’

De ontwerper wordt gelukkig als hij iets creëert. Die passie en enthousiasme wil hij overbrengen op de deelnemers van zijn workshop. ,,Het is mooi om cursisten tijdens dit proces te begeleiden. Ze inzichten te geven over wat ze allemaal met stof en materialen kunnen doen. Alle ideeën zijn goed, niets is raar of saai. Wees creatief, fantaseer, combineer materialen en kleuren met elkaar en je zult zien dat je van elk kledingstuk in je kast iets geweldigs kan maken.’’

De workshops starten vanaf €25. Meer informatie: www.sepehrmaghsoudi.com

2011